Καλό ταξίδι…

Άνοιξες τα φτερά σου νεραϊδά μου

για μέρη ξωτικά και παραδείσους μακρινούς

Έκανες το θαύμα σου εδώ νεράϊδά μου

κι έφυγες αφήνοντας πίσω χάος  και δυσβάσταχτους οιωνούς

Σε σήκωσαν ψηλά οι άγγελοι από κρεβάτι νεκρικό

ταξίδεψες με εισητήριο δίχως γυρισμό

κι εγώ για σένανε

έκανα τάμα στον Ύψιστο.

Αυτοί δεν νοιάστηκαν νεραϊδά μου

συγχώρα τους δεν ξέρανε :

πώς μια ύπαρξη χαράζει μονοπάτι αδιάβατο

Πίσω σου μόνο έντυπα και γνώριμες φυλλάδες

για να υμνούν εσένα κι όλο τον πηγαιμό

μα σαν τους χρειαζόσουνα

οι ιθύνοντες έγραφαν «ΑΠΩΝ»

Τάρα πια  τα μάτια σου προσπαθώ να φανταστώ

πώς κοίταζαν στο αντίκρυσμα της κόλασης των Ζωντανών..

Ποια προσευχή άραγε σε σένα να ταιριάζει;

Αμαλία τ’όνομά σου ,

νεράϊδα η ιδιότητα σου,

ταξίδι μόνο η σκέψη σου,

αόρατη η μορφή σου…

Κι όμως μια δυνατή φωνή ακούγεται:

Καλό ταξίδι νεράϊδά μου,

τα φτερά σου ας μας σκεπάζουν όλους

από τον άσπλαχνο κι ανίδεο γιατρό…

 

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Αμαλία Καλυβινού που έφυγε νωρίς πριν καν αλέκτωρ να λαλήσει τρις…

Το να γράψει κανείς ένα κείμενο σε ένα μπλογκ είναι πολύ εύκολο η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω..εκεί δίνεται η πραγματική μάχη. Όσοι έχουν τα μέσα να βοηθήσουν ας το κάνουν κι ας μην επαναπαυθούν στην δημιουργία ενός κειμένου.

Ευχαριστώ

Advertisements