Σωπαίνουν μόνο οι Νεκροί…

Ξυπνάς μια ωραία μέρα όπου βρίσκεσαι ξανά πίσω στο σπίτι σου κι όλα αυτά που έμαθες στα φοιτητικά σου χρόνια, δεν μετράνε πια, δεν έχουν καμιά ισχύ. Ούτε η ελευθερία , ούτε η ανεξαρτησία δεν έχουν την ίδια βαρύτητα όπως πρώτα.

Επιστρέφεις στη βάση σου, ποου εκτός από την προσαρμογή που προσπαθείς να αντιμετωπίσεις έρχεσαι αντιμέτωπος με ακόμα ένα πρόβλημα. Ίσως όμως να μην είναι τόσο μια συνέπεια του τέλους μιας ανέμελης ζωής όσο η λογική συνέχεια των πραγμάτων:  Το να ενταχθείς σε ένα κοινωνικό σύνολο, με του οποίου τις αρχές διαφωνείς καθέτως.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με μισ τεχνική που τη λένε «ΣΩΠΑΣΕ» και το αποτέλεσμα της είναι αρκετά διαβρωτικό. Μη μιλάς, κάνε τουμπεκί, μόκο, πώς το λένε βρε παιδί μου, ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ!!

Ό,τι ήξερες δεν ισχύει πια, πρέπει να μη μιλάς αν θες να μην κακοφανίσεις τον εργοδότη σου ( και κατεπέκταση να έχεις ένα ήρεμο εργασιακό περιβάλλον και κυρίως να πληρώνεσαι κανονικά) , τον προιστάμενο σου, τον γείτονά σου, τον εφοριακό σου, τον γνωστό σου κτλ. Όποια αντίθετη άποψη φυσικά σε συζήτηση με συνομιλητή μεγαλύτερης ηλικίας από τη δική σου έχει πάντα μία και μόνο κατάληξη: «όταν  μεγαλώσεις φυσικά θα αλλάξεις γνώμη. Είσαι μικρός ακόμα και δεν ξέρεις. Σώπα τώρα μέχρι να σου περάσει»

Συμβιβάσου, τώρα έρχονται δύσκολοι καιροίλ, τους έχεις ανάγκη, μη μιλάς , σώπαινε. Θα περάσει κι αυτό. Σώπα και σώπα, μπήκε η σκέψη μας στο αθόρυβο προφίλ. Μη λες τα αυτονόητα, Μην διεκδικείς! Όλα στη ζωή είναι ένας συμβιβασμός.

Μου’χε πει ένας καθηγητής μου πώς είμαι από τους ανθρώπους που δίνουν γροθιά στο μαχαίρι και πώς κάτι τέτοιοι άνθρωποι άλλαξαν τον κόσμο. Όταν ακούω την λέξη συμβιβασμός από όλους αυτούς τους ανθρωπάκους και επιτήδειους παρτάκηδες μου ‘ρχεται πραγματικά να ουρλιάξω.

Πόσες φορές να πω τα ίδια σε ανθρώπους που δεν έχουν κανένα επίπεδο ή άλλο ενδιαφέρον εκτός από το σίριαλ παίζει στην τηλεόραση κάθε βράδυ? Πώς να τους μιλήσεις για βασικά ιδεώδηόπως π.χ. η αλληλεγγύη και να μην σε κοιτάνε σαν εξωγήινο? Κι εκεί που πιάνω το κεφάλι μου να δω μήπως έβγαλα κανένα πτυσσόμενο μάτι σαν άλλος E.T. συνηδειτοποιώ πώς η σιωπή ίσως να είναι η καλύτερη λύση τελικά.

Κι αναρωτιέμαι πια, όταν τελικά σωπάσεις για τα καλά και συμβιβαστείς θα ευχαριστηθούν? Άμα σκύψεις το κεφάλι, θα σε συγχαρούν? Ή μήπως πάλι θα αρχίσουν να σου ζητούν κι άλλα πιο πολλά απο αυτά που έχεις και μπορείς να δώσεις?  Θα σου ζητούν μέχρι να δηλώσεις πλήρη υποταγή σε κάθε προκλητικό και παράλογο θελημά τους!

Κι ο φόβος που ριζώνει στην καρδιά μου είναι μήπως μια μέρα ξυπνήσω και κοιτάξω στον καθρέφτη. Αν αυτό που θα δω μετά από χρόνια δεν θα είμαι ΕΓΩ. Μήπως αντικρύσω μια μάσκα που έχει γίνει ένα με το πρόσωπό  μου, που δεν φαίνεται ότι είναι μάσκα είναι τόσο αληθινή. Μήπως μέσα από τα μάτια μου θα συλλαβίζεται η λέξη Σ-Υ-Μ-Β-Ι-Β-Α-Σ-Μ-Ο-Σ ?

Μα η αδήρητη ανάγκη μου είναι πρ’ωτα η ελευθερία και η δικαιοσύνη. Κι αν ακόμη κι αν κάποιοι προσπαθούν να υποκαταστήσουν με ξύλο τον διάλογο και φορτίζουν με διαφορετικά νοήματα την κάθε λέξη, η ελευθερία και η διακιοσύνη πάντα θα διατηρούν το νόημά τους, όχι σαν λέξεις αλλά σαν ιδεώδη! Γιατί ακόμη χειρότερο από ένα πεινασμένο στο μάχι είναι ένας σκλαβωμένος λαός που ξέχασε από καιρό πια τι παεί να πει σκέφτομαι ελεύθερα, τι παει να πει εκφράζομαι ελεύθερα!

Και σας ρωτώ εσείς θα σωπάσετε? Σαν όλους τους υποκριτές που το παίζουν πατριώτες? Για ένα κομμάτι ψωμί? Που ούτε κι αυτό πια δεν θα το έχουμε μετά ? Θα τους αφήσουμε να τα ρημάξουνε όλα πια?

Για  μένα προσωπικά σωπαίνουν μόνο οι ΝΕΚΡΟΙ! Ας μην καταντίσουμε Ζωντανοι-νεκροί!!!!

Μέσα σε όλα τα άλλα που συμβαίνουν..

… Υπάρχουν κάποια πράγματα που απλά δεν ξεχνιούνται με τον χρόνο. Μαύρος ο Δεκέμβριος του 2011 και αυτό το 2012 όπως μπήκε έτσι να βγει!! Από τις πιο δύσκολες χρονιές γενικά και ειδικά. Εις μνημην ενός φίλου που ξεψύχησε πέρσι τέτοιο καιρό αλλά και στην μνήμη όλων των αγαπημένων προσώπων που χάθηκαν από τη ζωή μας,με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Προσπαθώντας να κοιτάμε πάντα το ποτήρι μισογεμάτο και με λίγη πρέζα αισιοδοξίας σας παραθέτω ένα ναι μεν μελαγχολικό τραγούδι, υπερβολικά έντεχνο δε ,αφού ερμηνευμένο από τη συγκεκριμένη τραγουδίστρια/ερμηνεύτρια πραγματικά καταφέρνει να αγγίξει ακόμη και τον πιο αδιάφορο άνθρωπο, αν και μεταξύ μας δεν υπάρχουν αδιάφοροι όσο κι αν μας το παίζουν,μην τους πιστεύετε, αναγκάζονται να το παίζουν γιατί πονάνε κι υποφέρουν καταβάθως…