Zero Hour contracts-Zero Life

download

Εδώ και καιρό τα εργασιακά μας διακιώματα διαλύονται και νέες μορφές εργασιακής σκλαβιάς έρχονται να τα ααντικαταστήσουν ανα το παγκόσμιο. Διανύουμε την εποχή  όπου ξεδιάντροπα οι καπιταλιστές μας κλέβουν κάθε εργασιακή κατάκτηση επειδή αυτοί δεν κερδίζουυν όσα θα ήθελαν από τις επιχειρήσεις τους. Είναι γεγονός πια ο καπιταλισμός τους ψυχορραγεί και καλούμαστε εμείς, οι εργάτες, να τον αναστήσουμε κυριολεκτικά με το δικό μας αίμα.

Υπο αυτά τα δεδομένα η Αγγλία δεν δίστασε να εφεύρει ένα καινούριο μοντέλο εργασίας, με πρόσχημα την ευελιξία που απαιτεί η νέα αναδυόμενη αγορά μέσα από την κρίση, το λεγόμενο Zero Hour Contract. Το συμβόλαιο αυτό είναι ακριβώς ότι λέει το όνομα του, ένα μηδενικό επί της ουσίας. Ο εργοδότης δεν δεσμεύεται απέναντι στον εργαζόμενο ούτε για το αν θα του παρέχει έστω και μία ώρα εργασίας την βδομάδα. Αντίθετα , ο εργαζόμενος θα πρέπει να βρίσκεται σε μια συνεχή αναμονή για το πότε θα τον ειδοποιήσουν να πάει να εργαστεί.

Περαιτέρω, το συγκεκριμένο συμβόλαιο αυτομάτως σε βγάζει από τις λίστες των ανέργων και φυσικά δεν σου παρέχει κανένα επίδομα, όπως άδειες ασθενείας ή άλλα οφελήματα.Στην ουσία είσαι στο έλεος του εργοδότη σου αν και εφόσον σου τηλεφωνήσει.

Η μεγάλη εταιρία Sports Direct τα τελευταία χρόνια απασχολεί κυρίως αυτού του είδους τους εργαζόμενους αλλά και η πασίγνωστη εταιρία KFC (Kentaky Fried Chicken) μετέβαλλε χωρίς κάποια προειδόποιηση τα συμβόλαια των εργαζομένων της σε zero Hour Contracts. Όταν κάποιος τόλμησε να διαμαρτυρηθεί η απάντηση που ήρθε ήταν πώς στο συμβόλαιο που υπέγραψαν υπήρχε ο όρος πως η εταιρία έχει κάθε δικαίωμα να μεταβάλλει τους όρους εργασίας σύμφωνα με τις αναγκες της.

Στο δια ταύτα λοιπόν, η κρίση του καπιταλισμού τους προάγει ένα νέο είδος ζωής, αυτό της ελαστικής όπου επίκεντρο είναι η εργασία και τίποτα άλλο. Βάζεις την ζωή σου σε μια αναμονή εφόσον δεν ξέρεις πότε θα δουλέψεις και νοουμένου ότι πρέπει να πληρώνεις τα έξοδα διαβίωσης σου. Δεν έχεις πια ωράριο, ωφελήματα και στην ουσία δεν είναι σίγουρο εαν θα έχεις έστω και μία ώρα εργασίας την βδομάδα.

Μας ετοιμάζουν ένα μέλλον χωρίς δικαίωμα στην ελπίδα και στο όνειρο πώς θα μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο εκτός από το να δουλεύουμε. Εαν είσαι άρρωστος, εγκυμονείς, χρειάζεσαι διακοπές ή ελεύθερο χρόνο τους είσαι άχρηστος. Είναι χρήσιμα μόνο τα εργατικά ρομπότ , οι άνθρωποι που θα νοιάζονται μόνο για να δουλεύουν όσο περισσότερο γίνεται. Πληρώνουμε για να ανακάμψει ο καπιταλισμός τους αλλά στα κέρδη θα είναι μόνοι.

Επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε πως έχουμε θυσιάσει καθε τι πια γιατί τους επιτρέψαμε να χρησιμοποιήσουν το φόβο μας για το αύριο προς όφελός τους. Ας μην τους αφήσουμε να καταλύσουν κάθε μας δικαίωμα προκειμένου να γίνουν μεγαλύτερες οι πολυεθνικές τους.

Ρισκαρε τη δεκαρα ,που ουτε δεκαρα πια δεν ειναι

Τον τοπο για υπνο που πανω του πεφτει η βροχη

Και της δουλειας τη θεση που αυριο θα χασεις

Μπρος στο δρομο εξω ! Αγωνισου !

ΤΟ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΤΣΕ…

Tο γράμμα του ΤΣΕ πριν φύγει από την Κούβα που εδώ και καιρό ήθελα να ανεβάσω. Ένα χρέος που εκπληρώθηκε πια.

Εκτός από ιδεαλιστής και επαναστάτης ήταν και πολύ καλός στην συγγραφή. Πολύ συγκινητικό .500full

 

Φιντέλ,

Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.

Σήμερα τα πάντα έχουν ένα λιγότερο δραματικό τόνο, επειδή είμαστε πιο ώριμοι, αλλά το γεγονός επαναλαμβάνεται. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφου, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου.

Παραιτήθηκα επίσημα από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, το πόστο μου σαν υπουργός, το βαθμό μου σα διοικητής και την υπηκοότητά μου. Δεν έχω κανένα πια δεσμό νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που εχω είναι άλλης φύσεως-αυτοί που δεν σπάνε όπως οι διορισμοί σε πόστα.

Ανασκοπώντας τη ζωή μου, πιστεύω ότι δούλευα με αρκετή τιμιότητα και αφοσίωση για να εδραιώσω την επαναστατική κατάκτηση.

Το μόνο μου σοβαρό λάθος ήταν το ότι δεν σου έδειξα αρκετή εμπιστοσύνη απ’ τις πρώτες στιγμές στη Σιέρα Μαέστρα και το ότι δεν κατάλαβα αρκετά γρήγορα τις ηγετικές και επαναστατικές σου ικανότητες. Έζησα υπέροχες στιγμές δίπλα σου και αισθάνομαι την τιμή να ανήκω στους ανθρώπους σου στις λαμπρές μα λυπημένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Λίγοι πολιτικοί είναι στις μέρες μας τόσο λαμπροί όσο εσύ. Είμαι επίσης περήφανος που σε ακολούθησα χωρίς δισταγμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκτιμάς τους κινδύνους.

Άλλα έθνη του κόσμου χρειάζονται τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Μπορώ να κάνω αυτό που εσύ δεν μπορείς λόγω της ευθύνης σου στην αρχηγία της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.

Πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το κάνω με ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω εδώ την πιο αγνή μου ελπίδα σαν χτίστης και σαν αγαπημένος αυτών που λατρεύω. Και αφήνω τους ανθρώπους που με δέχτηκαν σα γιο. Αυτό πληγώνει ένα μέρος της ψυχής μου. Μεταφέρω στα πεδία των νέων μαχών την πίστη ότι με δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης ενός απ’ τα πιο ιερά καθήκοντα: να πολεμάς όπου και να είσαι τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι μια πηγή δύναμης και ακόμη, γιατρεύει τις βαθύτερες πληγές.

Δηλώνω για άλλη μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από κάθε ευθύνη, εκτός απ’ αυτή που προέρχεται απ’ το παράδειγμά της. Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι αυτό το λαό και ειδικά για σένα.

Είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να σταθώ πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου. Πάντα ταυτιζόμουν με την εξωτερική πολιτική της επανάστασής μας, όπως και συνεχίζω. Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης και σαν τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ’ εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες.

Πάντα μπροστά για τη νίκη!

Πατρίδα ή θάνατος!

Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο.

Τα ευτράπελα της Τηλεόρασης

..Κι εκεί που κάθεσαι στο καναπέ και μόλις τελείωσε μια σαχλαμάρα-σίριαλ που έβλεπες για άγνωστο λόγο κάνεις την σκέψη «Ωχ ποιος σηκώνεται να πάρει το τηλεκοντρόλ να αλλάξει κανάλι, άσε θα δούμε τις ειδήσεις»  (Γιατί κατά ένα περίεργο λόγο το τηλεκοντρόλ είναι πάντα μακριά όταν το χρειάζεσαι – αυτό είναι ΝΟΜΟΣ! ).

Τυχαία λοιπόν βλέπεις το Μέγκα και ξεκινάει η πρώτη η είδηση που λέει «Κατηγορεί τους πάντες ο Χριστόφιας εκτός από την Κυβέρνηση» , η δεύτερη είδηση που αναφέρει πώς » Ο πρόεδρος Χριστόφιας ζητάει και τα ρέστα» και η τρίτη είδηση που επιρρίπτει κατηγορίες και στην εκκλησία (σ.σ. Στον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο).

Ο παρουσιαστής λοιπόν για να συνεχίσει αντικειμενικά το ρεπορτάζ είναι πραγματικά υποχρεωμένος να τηλεφωνήσει στον Αρχιεπίσκοπο και να τον ρωτήσει » Τι είναι αυτά που λέει ο κ. Πρόεδρος?? Πώς είναι δυνατόν κι άλλα τέτοια !! «. Όμως ο Αρχιεπίσκοπος ατάραχος λέει στον παρουσιαστή » Δεν έχει πατήσει κανείς εκ μέρους της Κυβέρνησης στην επίσημη Δοξολογία που κάναμε για το νέο έτος. Αίσχος! Εμείς όμως σαν καλοί Χριστιανοί τους καλέσαμε » (Βέβαια δίνει στην ψύχρα το μόνο μέλος της Κυβέρνησης που μιαν την άλλη παρευρίσκεται στη Θεία Λειτουργία, παραδίδοντας τα ανάλογα εύσημα! )

Δεν ξέρω για σας τι σταντ-απ κόμεντι στην Κύπρο γίνονται και βλακείες. Αν θες να γελάσεις πραγματικά και με την ψυχή σου συντονίσου στις 20.20 το βράδυ στο Μέγκα. Αύθονο γέλιο και ποικιλία ειδήσεων. Γιατί πραγαματικά αν δεν είναι είδηση το ότι ο Αριστερός Πρόεδρος κατηγορεί τον ΑΡχιεπίσκοπο πώς είναι πανταχού παρόν και τα ευρώ πληρών τότε τι είναι ?? ΑΑΑ!!! Όλα κι όλα να μην κατηγορούμε πώς ο Αρχιεπίσκοπος είναι Πππαραδόπιστος (σ.σ. Βγάζει κι από την μύγα ξύγκι που λένε και στην μητερα πατρίδα!) γιατί ο Μακαριότατος -τρομάρα του- διευκρίνισε πώς η Εκκλησία κάνει τις επενδύσεις της αλλά όχι για ίδιον όφελος αλλά για να βοηθάει τον λαό της !

Δυστυχώς το «εργάκι» δεν έχει χάππι έντ όμως εγώ γέλασα άφθονα και μπορώ να πω ότι ήταν μια ευχάριστη νότα στο κλίμα των εορτών.

Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση επειδή συμφωνώ ιδεολογικά με τον Πρόεδρο να τον βγάλω λάδι όμως τι είναι καλύτερο να είσαι αριστερός και να σκέφτεσαι και τον διπλανό σου ή να είσαι αντιπρόσωπος του Θεού και να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου?

Φορο τιμής στον Ανθρωπο με Α!

 

Νίκος Μπελογιάννης

Ανδριάντας του Μπελογιάννη στο Βερολίνο

Τελετή στην Λειψία στην μνήμη του Μπελογιάννη

Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν Έλληνας αγωνιστής της αντίστασης κατά των Γερμανών και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που εκτελέστηκε το 1952 ως κομμουνιστής με την κατηγορία της κατασκοπείας. Η δίκη και η εκτέλεσή του έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις, ενώ έμειναν στην ιστορία ως παράδειγμα υπερβολικής σκληρότητας των μετεμφυλιοπολεμικών αντικομμουνιστικών διώξεων.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Το 1941 παραδόθηκε στις γερμανικές αρχές Κατοχής μαζί με άλλους αριστερούς κρατουμένους.Η ζωή του

Το 1943 κατάφερε να δραπετεύσει και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη.

Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε ήταν Πολιτικός Επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού και μετά την ήττα ήταν ένας από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν τη χώρα το 1949.

Η σύλληψη και η δίκη του

Τον Ιούνιο του 1950 επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα με σκοπό να ξαναφτιάξει τις οργανώσεις του παράνομου τότε ΚΚΕ στην Αθήνα, που είχαν διαλυθεί από τις συλλήψεις πολλών στελεχών του και από το φόβο. Στις 20 Δεκεμβρίου 1950 συνελήφθη και δικάστηκε με βάση το Ν. 509/1947, που θεωρούσε εγκληματική οργάνωση το ΚΚΕ και το είχε κηρύξει παράνομο. Επίσης, κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης.

Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη ξεκίνησε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1951 με 92 κατηγορούμενους συνολικά, από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών στο Αρσάκειο Δικαστικό Μέγαρο. Ένα από τα μέλη του δικαστηρίου ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας την 21η Απριλίου 1967, ως έκτακτος στρατοδίκης. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο μοναδικός από τους στρατοδίκες που ψήφισε ενάντια στην θανατική καταδίκη του Μπελογιάννη. Η δίκη ολοκληρώθηκε στις 16 Νοεμβρίου με δώδεκα θανατικές καταδίκες. Μετά την διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, ο Νικόλαος Πλαστήρας δηλώνει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Αποφασίζεται όμως ο Μπελογιάνης και ορισμένοι άλλοι κατηγορούμενοι να παραπεμφθούν σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας, με στόχο να αναιρεθεί η αμνηστία που υποχρεώθηκε να του δώσει. Εν τω μεταξύ στις 16 Νοεμβρίου 1951 βρίσκονται παράνομοι ασύρματοι στις περιοχές Καλλιθέας και Φαλήρου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες, για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Έτσι ο Μπελογιάννης και οι άλλοι κατηγορούμενοι προσάγονται σε νέα δίκη. Η δεύτερη αυτή δίκη αρχίζει στις 15 Φεβρουαρίου 1952, με βάση το μεταξικό νόμο 375/1936 περί κατασκοπείας, ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών. Ο Μπελογιάννης αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και πρόβαλε τις πατριωτικές του ενέργειες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Η δίκη του πήρε μεγάλη δημοσιότητα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη. Έμεινε γνωστός ως «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», από ένα φρέσκο κόκκινο γαρύφαλλο που κρατούσε καθημερινά. Ο Πάμπλο Πικάσο εμπνεύστηκε ένα διάσημο σκίτσο από την εικόνα του ανθρώπου με το γαρύφαλλο.

Διεθνής κινητοποίηση

Μέσα σε χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας, η κυβέρνηση Πλαστήρα λαμβάνει περίπου 250.000 τηλεγραφήματα από όλο τον κόσμο, με τα οποία πολλοί επώνυμοι και μη ζητούν τη σωτηρία του Μπελογιάννη. Ανάμεσά τους ο Σαρλ ντε Γκολ και σχεδόν όλες οι προσωπικότητες της γαλλικής πολιτικής ζωής, καθώς και 159 βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Πάμπλο Πικάσσο, ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι μερικά μόνο από τα ονόματα διανοούμενων και καλλιτεχνών που προσπαθούν να σώσουν τον Μπελογιάννη.

Παρέμβαση υπέρ του Μπελογιάννη έκανε και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Σπυρίδων λέγοντας: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

Η καταδίκη και η εκτέλεσή του

Παρά την παγκόσμια κινητοποίηση και συγκίνηση, το δικαστήριο αποτελούμενο αυτήν την φορά από τακτικούς στρατοδίκες, καταδίκασε τον Μπελογιάννη και τρεις ακόμα συντρόφους του ομόφωνα σε θάνατο, την 1η Μαρτίου 1952. Λίγο αργότερα έρχεται στη δημοσιότητα το γράμμα του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Νίκου Πλουμπίδη, με το οποίο αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την καθοδήγηση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ και υπόσχεται να παρουσιαστεί στις αρχές με τον όρο να μην εκτελεσθεί ο Μπελογιάννης. Ακολουθεί η διάψευση από τον Νίκο Ζαχαριάδη από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» του Βουκουρεστίου , αλλά και από το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που χαρακτηρίζουν την επιστολή «μύθευμα της αστυνομίας», ενώ αντίθετα το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοινώνει πως ο γραφικός χαρακτήρας της επιστολής και η υπογραφή είναι γνήσια.
Πάντως όταν αυτό έγινε γνωστό ο ίδιος ο Ν. Μπελογιάνης που ανέμενε στη φυλακή απόφαση του Συμβουλίου Χαρίτων φέρεται να δήλωσε στον συνήγορό του Μηνά Γαλέο, που τον επισκέφτηκε ότι «ο Νίκος Πλουμπίδης σε καμιά περίπτωση δεν ήταν όργανο της ασφάλειας«.
Τελικά η επιστολή δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και η κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν θα συναλλαγεί με τον καταζητούμενο για κομμουνιστική δράση Πλουμπίδη.

Η θανατική καταδίκη δεν άλλαξε ποτέ, ούτε δόθηκε χάρη, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις. Τελικά, στις 30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 4.10΄ τη νύχτα, οι τέσσερις μελλοθάνατοι μεταφέρθηκαν νωρίς το πρωί από τις φυλακές της Καλλιθέας στο στρατόπεδο του Γουδή και εκτελέστηκαν δια τυφεκισμού. Η ώρα και η ημέρα της εκτέλεσης ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστη (οι εκτελέσεις γινόταν πάντα με το πρώτο φως του ήλιου και ποτέ μέρα Κυριακή ακομα και από τους Γερμανους Ναζι κατακτητες) και φέρεται να έγινε τότε για να προλάβουν οι υπέρμαχοι της εκτέλεσης τυχόν απονομή χάριτος.

Το πολιτικό παρασκήνιο

Η δίκη και η εκτέλεση του Μπελογιάννη συνέβησαν την περίοδο που ο τότε πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας επιχειρούσε να επιβάλει πολιτική εθνικής συμφιλίωσης. Στο πρόγραμμά του ήταν η απελευθέρωση των εκτοπισμένων και των πολιτικών κρατουμένων και ενδεχομένως ακόμα και η νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Η ενεργοποίηση όμως του νόμου περί κατασκοπείας και η καταδίκη του Μπελογιάννη ώθησαν τα πράγματα στα άκρα, αποκαλύπτοντας έτσι ότι η όλη υπόθεση υποκινήθηκε από ανώτερους αξιωματικούς, ΙΔΕΑτες έτσι ώστε να τορπιλιστεί η πολιτική Πλαστήρα. Ο ίδιος ο Πλαστήρας φέρεται να ήταν αντίθετος στις εκτελέσεις, όμως ήταν μόνος και άρρωστος, (οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί του Κέντρου, ο Σοφοκλής Βενιζέλος, που στήριζε την κυβέρνηση Πλαστήρα, και ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν υπέρ των εκτελέσεων). Επίσημα όμως διέψευσε ότι δεν ήταν κύριος της κατάστασης και ότι οι εκτελέσεις έγιναν χωρίς την έγκρισή του. Η εκτέλεση Μπελογιάννη κατέφερε πλήγμα στην αξιοπιστία της κεντρώας κυβέρνησης, η οποία σε ένα από τα βασικά της συνθήματα, την ειρήνευση, φάνηκε ανακόλουθη. Συνιστούσε μια «…απότομη οπισθοδρόμηση στις πρακτικές του Εμφυλίου Πολέμου…» από μια κυβέρνηση που ταυτόχρονα προωθούσε τα μέτρα ειρήνευσης και από ένα πρωθυπουργό που δεν είχε διστάσει να παραιτηθεί τον Αύγουστο του 1950, υποστηρίζοντας την κατάργηση της θανατικής ποινής.[1]

Με τον θάνατό του ο Μπελογιάννης έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της ελληνικής αριστεράς. Λίγες μέρες μετά την εκτέλεση το όνομά του δόθηκε σε ένα χωριό στηνΟυγγαρία που στέγαζε Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες. Το χωριό Μπελογιάννης υπάρχει μέχρι σήμερα.

Πολύ σημαντικό στοιχείο για την δίκη του είναι ότι ο Μπελογιάννης κατάφερε να την μεταστρέψει ενάντια των κατηγόρων του με την ιστορική του απολογία.Ανάμεσα σε άλλα είπε: «Ο λόγος που δικάζομαι είναι η ιδιότητα μου ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ» και ότι «οι κομμουνιστές που τους καταδικάζουν ως προδότες δώσανε το αίμα τους για το ψωμί και τις ελευθερίες του λαού. «Αγωνιστήκαμε δίχως να γνωρίσουμε ύπνο για να προφτάσουμε την αυγή και το αύριο και να δημιουργήσουμε νέους χρόνους και εποχές στο μποί των ονείρων μας στο μπόι των ανθρώπων».

Εργογραφία

Στην τελευταία του επιστολή, από το κελί των μελλοθανάτων, ο Ν. Μπελογιάννης αναφέρεται στην ύπαρξη δύο δικών του βιβλίων με θέματα την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και την ιστορία της λογοτεχνίας της αντίστοιχα[2]. Από αυτά τα «χαμένα βιβλία», το πρώτο εκδίδεται το 1998 με αφορμή τον εορτασμό των 80 χρόνων του ΚΚΕ με τον τίτλο «Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα»[3]. Εκεί παρουσιάζεται η νεότερη ιστορία της Ελλάδας μέσω του εξωτερικού της δανεισμού. Από τα «Δάνεια της Ελευθερίας» του 1824 και τον ερχομό των Βαυαρών μέχρι και την εποχή της συγγραφής του βιβλίου, η ιστορία της Ελλάδας εμφανίζεται σαν μια ιστορία υποτέλειας σε ξένες δυνάμεις που, συχνά και υπό την αμφίεση του φιλελλινισμού, δανείζαν την χώρα με δυσχερείς, υπό το άρτιο όρους, αποσπώντας τα πολλαπλάσια με την συνέργια Ελλήνων πολιτικών.

Πολιτιστικές αναφορές

Πηγές

  • Σπύρος Λιναρδάτος, «Από τον Εμφύλιο στη Χούντα», τ. Α΄, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1977.
  • Βασίλης Ραφαηλίδης, «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974», Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 1993, σελ. 330, ISBN 960-7058-23-2 (για την ενότητα Διεθνής κινητοποίηση)