Λίγα λόγια για τον Πάολο Κοέλο με αφορμή το βιβλίο του »Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει»..

γράψετε.

Πάουλο Κοέλιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Πάολο Κοέλιο
Paulo Coelho 30102007.jpg

Βιβλία που έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά

  • Το ημερολόγιο ενός μάγου (1987)
  • Ο Αλχημιστής (1988)
  • Μπρίντα (1990)
  • Βαλκυρίες (1992)
  • Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα (1994)
  • Το πέμπτο βουνό (1996)
  • Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός (1997)
  • Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει (1998)
  • Ο διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ (2000)
  • Έντεκα λεπτά (2003)
  • Ταξίδια – Μόνιμος σύντροφος και προσωπικό ημερολόγιο (2004)
  • Ζαχίρ (2005)
  • Η μάγισσα του Πορτομπέλο (2006)
  • Ζωή – Επιλεγμένα αποσπάσματα (2007)
  • Ο Νικητής είναι μόνος (2008)

Ο Πάολο Κοέλιο

Γέννηση 24 Αυγούστου 1947 (1947-08-24) (63 ετών) Ρίο ντε Τζανέιρο
Εθνικότητα Βραζιλιάνικη
Υπηκοότητα Βραζιλιάνικη
Είδος Τέχνης συγγραφέας

Ο Πάολο Κοέλιο (πορτ. Paulo Coelho, προφ. Πάουλου Κοέλιου) (γεν. 24 Αυγούστου 1947) είναι Βραζιλιάνος συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Φοίτησε στην νομική, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του το 1970 για να ταξιδέψει σε Μεξικό, Περού, Βολιβία, Χιλή, στην Ευρώπη και την Βόρεια Αφρική. Δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στη Βραζιλία και άρχισε να γράφει στίχους για μουσική. Φυλακίστηκε για λίγο καιρό το 1974 για υπονομευτικές δραστηριότητες κατά της βραζιλιάνικης δικτατορίας.

Παρότι Χριστιανός Καθολικός, τα κείμενά του συνδυάζουν με ένα ιδιαίτερο τρόπο τη θρησκευτικότητα και τον μυστικισμό, διαλογισμό και πνευματικές ασκήσεις και εμπειρίες από το μυστικιστικό παρελθόν του, που συχνά ίσως να αντιτίθεται στη γραμμή του επίσημου Καθολικισμού. Τα θέματά του από την άλλη δεν θα εξέφραζαν συγκεκριμένη θρησκευτική ιδεολογία, αν δεν υπήρχαν τα Καθολικά στοιχεία, αλλά αυτή η διάσταση δεν λαμβάνεται έντονα υπόψη από το κοινό του, καθότι υφίσταται απλά ως υπόβαθρο για την κυρίως ιστορία.

Ενδιαφέρον έχει να πούμε ότι η επίσημη Ελληνική Εκκλησία δεν έχει αντιδράσει θετικά ή αρνητικά για την επιτυχία του στην Ελλάδα (σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις, όπως π.χ. με τον Χάρυ Πότερ).

Πολλά από τα έργα του έχουν μία ιδιαίτερη και μυστικιστική ατμόσφαιρα, ενώ πολύ σύνηθες θέμα τους είναι η αφοσίωση σε ένα στόχο και η επίτευξη των ονείρων. Έχει πουλήσει πάνω από 20 εκατομμύρια βιβλία σε ολόκληρο τον κόσμο και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε τριανταοκτώ γλώσσες. Του έχουν απονεμηθεί πολλά λογοτεχνικά βραβεία από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης μιας υποψηφιότητας για το περίφημο Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο του Δουβλίνου για το «Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει«.

I just want you to know who I am…

 Iris από τους  Goo goo Dolls feat. Avril Lavigne.

Απολαύστε το!

 

 

And I’d give up forever to touch you
Cause I know that you feel me somehow

You’re the closest to heaven that I’ll ever be
And I don’t want to go home right now

And all I can taste is this moment
And all I can breathe is your life
Cause sooner or later it’s over
I just don’t want to miss you tonight

And I don’t want the world to see me
Cause I don’t think that they’d understand
When everything’s made to be broken
I just want you to know who I am
And you can’t fight the tears that ain’t coming
Or the moment of truth in your lies
When everything seems like the movies
Yeah you bleed just to know your alive 

 

And I don’t want the world to see me
Cause I don’t think that they’d understand
When everything’s made to be broken
I just want you to know who I am

I don’t want the world to see me
Cause I don’t think that they’d understand
When everything’s made to be broken
I just want you to know who I am

I just want you to know who I am
I just want you to know who I am
I just want you to know who I am
I just want you to know who I am

Ανέκδοτο (αυστηρά επιτρεπόμενο)δια τους κομμουνιστάς!

 

 

 

 

Πεθαίνει ο Λένιν

Θεός: Τι να τον κάνουμε αυτόν? Έκανε και καλά, έκανε και κακά.

Διάβολος: Τον μοιραζόμαστε? Άστον να ρθει σε μένα πρώτα.

Θεός: Οκ.

Μια βδομάδα μετά:

Θεός: Ρε συ Διάβολε τι νέα, καιρό έχω να σε ακούσω.

Διάβολος: #$@#$@#$@#%^&&%^*^%*#@^#% ρε #$@$@#%@$^#&$%^$* ΠΑΡΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΑΠΟ ΔΩ ΠΕΡΑ!

Θεός: Γιατί κάνεις έτσι, τι συμβαίνει?

Διάβολος: ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΡΕΛΑΝΕΙ. Συνδικάτα κάνανε, απεργίες, ζητάνε λιγότερη φωτιά, κάτω το μαστίγιο, ο προλετάριος δαίμονας, ΠΑΡΤΟΝ ΕΙΠΑ.
Θεός: Καλά οκ, πως κάνεις έτσι.

Μια βδομάδα μετά. Δυο βδομάδες μετά. Τρεις μήνες μετά.

Διάβολος: Ρε φίλε Θεέ, τι έγινε τόσον καιρό, που χάθηκες?

Θεός: Πρώτον δεν είμαστε φίλοι αλλά σύντροφοι και δεύτερον δεν υπάρχει Θεός.

Μαύρο Μαργαριτάρι…

 hristosthivaios.jpg

Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Μαύρο μαργαριτάρι, μαύρη ομορφιά και χάρη
μαύρη όπως δεν έχουμε δει στην ζωή μας
τη στείρα παθιάρα και μαύρη
Μαύρη που μαχαιρώνει και το αίμα μου ξηλώνει

Μαύρη και όταν αγιάζει σκοτώνει και δεν τη νοιάζει
μαύρη μαγεία να πάρει, φτιάχνει φωλιά
όταν δεν βγαίνει φεγγάρι
Μαύρη σαν γιαταγάνι, με ματωμένο φουστάνι

Μα οι γείτονες μου κι οι διπλανοί μου δεν πρέπει ποτέ
να το μάθουν πως ήρθε για μένα, εδώ και τώρα για μένα
όταν ο έρωτας για τον έρωτα μιλάει διαρκώς
κάνει στραβά μάτια ακόμα κι ο ουρανός

Βροχή που δεν περιμένει κάθε άλλο παρά
ευλογημένη νερό που δε λογαριάζει πνίγει
τις σκάλες, να ‘τανε κι άλλες
βροχή που σπάει τα σύνορα
και σου ξεπλένει τα όνειρα

Ο παράνομος έρωτας είναι μια τρικυμία
τσακίζει με το τακούνι την ηρεμία στη γωνία
το σεντόνι γουστάρει να μουσκεύει στο λάθος
γιατί η ευτυχία μισεί να μας βρίσκει μονάχους

Ποτέ η απιστία δεν χορταίνει βάζει άρωμα και
περιμένει στους δρόμους γυρνάει και ψάχνει
να πάρει τα θύματα στο λαιμό της
Ο οργασμός μας τραντάζει τα μέλη
και σφαζόμαστε μέσα στο μέλι

Έτσι απροστάτευτη απ’ το όνειρο ξυπνάει η ζωή μας
και κρατάει απ’ το χέρι τη χαμένη ψυχή μας
πως να ζήσει ένας έρωτας που από φόβο μην σβήσει
τον τρώει η φρικτή σιγουριά
πως μπορεί να κρατήσει

Στοργή που έχει νυχτώσει και τρέχει
να γλιτώσει κρύβεται στου κόσμου το κόρφο
αιτία και ενοχή
που δεν έχει πια στόχο κρύα σαν λάμα και
πόνος, μαύρο γλυκό που σου ‘δωσε ο χρόνος

Ο παράνομος έρωτας κυλάει στους λαγόνες
και βαφτίζει το φόρεμα στου κορμιού τους αγώνες
μεσ’ στο αμάξι της μπαίνει και αθώα χαϊδεύει
το χρόνο που ξεχειλίζει
γι’ αυτό η ζωή περισσεύει
Ένα ψέμα είναι ο έρωτας και προτού ξεδιψάσει
σκορπάει τόση αλήθεια για να σε ξεγελάσει

Το μότο του καλοκαιριού?!

1. Ζούμε γιά να αναπαυόμαστε.

2. Αγάπα το κρεβάτι σου. Είναι ο Ναός σου.

 3. Αν δεις κάποιον να ξεκουράζεται, βοήθησέ τον.

4. Ξεκουράσου όλη την ημέρα, γιά να κοιμηθείς καλύτερα τη νύχτα.

5. Η δουλειά είναι ιερή. Μη την αγγίζεις.

6. Μη κάνεις τίποτα αύριο, αν μπορείς να το κάνεις μεθαύριο.

7. Δούλεψε όσο λιγότερο μπορείς. Τα υπόλοιπα άστα στους άλλους.

8. ΗΡΕΜΑ !!! Κανείς δεν πέθανε κατά την ξεκούραση. Άσε που δουλεύοντας, μπορεί να χτυπήσεις.

9. Όταν σου ‘ρθει επιθυμία να δουλέψεις, ξάπλωσε μέχρι να σου περάσει.

10. Μη ξεχνάς… Δουλειά σημαίνει υγεία. Πρόσφερέ την λοιπόν στους …»άρρωστους».

Pablo Neruda : Biography

neruda.jpg

Pablo Neruda (1904-1973), whose real name is Neftalí Ricardo Reyes Basoalto, was born on 12 July, 1904, in the town of Parral in Chile. His father was a railway employee and his mother, who died shortly after his birth, a teacher. Some years later his father, who had then moved to the town of Temuco, remarried doña Trinidad Candia Malverde. The poet spent his childhood and youth in Temuco, where he also got to know Gabriela Mistral, head of the girls’ secondary school, who took a liking to him. At the early age of thirteen he began to contribute some articles to the daily «La Mañana», among them, Entusiasmo y Perseverancia – his first publication – and his first poem. In 1920, he became a contributor to the literary journal «Selva Austral» under the pen name of Pablo Neruda, which he adopted in memory of the Czechoslovak poet Jan Neruda (1834-1891). Some of the poems Neruda wrote at that time are to be found in his first published book: Crepusculario (1923). The following year saw the publication of Veinte poemas de amor y una cancion desesperada, one of his best-known and most translated works. Alongside his literary activities, Neruda studied French and pedagogy at the University of Chile in Santiago.Between 1927 and 1935, the government put him in charge of a number of honorary consulships, which took him to Burma, Ceylon, Java, Singapore, Buenos Aires, Barcelona, and Madrid. His poetic production during that difficult period included, among other works, the collection of esoteric surrealistic poems, Residencia en la tierra (1933), which marked his literary breakthrough.The Spanish Civil War and the murder of García Lorca, whom Neruda knew, affected him strongly and made him join the Republican movement, first in Spain, and later in France, where he started working on his collection of poems España en el Corazón (1937). The same year he returned to his native country, to which he had been recalled, and his poetry during the following period was characterised by an orientation towards political and social matters. España en el Corazón had a great impact by virtue of its being printed in the middle of the front during the civil war.

In 1939, Neruda was appointed consul for the Spanish emigration, residing in Paris, and, shortly afterwards, Consul General in Mexico, where he rewrote his Canto General de Chile, transforming it into an epic poem about the whole South American continent, its nature, its people and its historical destiny. This work, entitled Canto General, was published in Mexico 1950, and also underground in Chile. It consists of approximately 250 poems brought together into fifteen literary cycles and constitutes the central part of Neruda’s production. Shortly after its publication, Canto General was translated into some ten languages. Nearly all these poems were created in a difficult situation, when Neruda was living abroad.

In 1943, Neruda returned to Chile, and in 1945 he was elected senator of the Republic, also joining the Communist Party of Chile. Due to his protests against President González Videla’s repressive policy against striking miners in 1947, he had to live underground in his own country for two years until he managed to leave in 1949. After living in different European countries he returned home in 1952. A great deal of what he published during that period bears the stamp of his political activities; one example is Las Uvas y el Viento (1954), which can be regarded as the diary of Neruda’s exile. In Odas elementales (1954- 1959) his message is expanded into a more extensive description of the world, where the objects of the hymns – things, events and relations – are duly presented in alphabetic form.

Neruda’s production is exceptionally extensive. For example, his Obras Completas, constantly republished, comprised 459 pages in 1951; in 1962 the number of pages was 1,925, and in 1968 it amounted to 3,237, in two volumes. Among his works of the last few years can be mentioned Cien sonetos de amor (1959), which includes poems dedicated to his wife Matilde Urrutia, Memorial de Isla Negra, a poetic work of an autobiographic character in five volumes, published on the occasion of his sixtieth birthday, Arte de pajáros (1966), La Barcarola (1967), the play Fulgor y muerte de Joaquín Murieta (1967), Las manos del día (1968), Fin del mundo (1969), Las piedras del cielo (1970), and La espada encendida. 

Further works
Geografía infructuosa/Barren Geography (poetry), 1972
El mar y las campanas/The Sea and the Bells, tr. (poetry), 1973
Incitación al nixonicidio y alabanza de la revolución chilena/A Call for the Destruction of Nixon and Praise for the Chilean Revolution, tr. (poetry), 1974
El corazón amarillo/The Yellow Heart (poetry), 1974
Defectos escogidos/Selected Waste Paper (poetry), 1974
Elegía/Elegy (poetry), 1974

Confieso que he vivido. Memorias/Memoirs, tr. (prose), 1974

Para nacer he nacido/Passions and Impressions, tr. (prose), 1978

From Nobel Lectures, Literature 1968-1980, Editor-in-Charge Tore Frängsmyr, Editor Sture Allén, World Scientific Publishing Co., Singapore, 1993 This autobiography/biography was first published in the book series Les Prix Nobel. It was later edited and republished in Nobel Lectures. To cite this document, always state the source as shown above.