Eυρωεκλογές…μα είναι δυνατόν???

Μα είναι δυνατόν να θέλει κανείς να βοηθήσει τυφλούς και κωφούς ανθρώπους και να μην του το επιτρέπει η κοινωνία..?
Πρόσφατα ένιωσα την ανάγκη να βοηθήσω και σκέφτηκα πώς θα ήταν σωστό να μάθαινα τη νοηματική και το σύστημα των τυφλών..
Βέβαια, δεν ήξερα αν στην πόλη που σπουδάζω υπάρχει έστω οίκος τυφλών.Μπήκα στην επίσημη ιστοσελίδα και πήρα την ηλεκτρονική διέυθυνση..Επικοινώνησα με τους ιθύνοντες και ρώτησα αν εδώ υπάρχει οίκος τυφλών. Η απάντηση που πήρα ήταν πραγματικά τραγελαφική..μου γράφει η εν λόγω υπεύθυνη του τμήματος:

»Δυστυχώς, υπάρχουν μόνο στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη»

Καλά μα είναι δυνατόν? Είναι δυνατόν να υπάρχουν τυφλοί και κωφοί μόνο στις μεγάλες πόλεις? Οι υπόλοιποι ανά την Ελλάδα τι πρέπει να κάνουν? Να μετακομίσουν? Δηλαδή αν για έναν υγιές άνθρωπο είναι δύσκολο να προσαρμοστεί σε ένα καινούριο μέρος φανταστείτε για τον τυφλό ή τον κωφό που έχει πολύ περισσότερες ανάγκες.. Αυτούς τους ανθρώπους τους αποκλείουμε από την «τέλεια» κοινωνία μας? Ή μήπως να πιστέψω ότι μόνο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη γεννιούνται τυφλοί και κωφοί..?

Αν είναι δυνατόν .. Και γιατί ρε φίλε με αναγκάζεις να γίνω κάφρος σαν εσένα..? Εγώ όπως και πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας είναι λογότερο κάφροι από σένα αλλά επειδή εσύ έχεις μια εξουσία παραπάνω μας αναγκάζεις να συμμετάσχουμε στο είδος σου?

Όλα αυτά τα αναφέρω εν όψει Ευρωεκλογών..Να δούμε τι θα ψηφίσουμε γιατί εαν σε αυτή την χώρα δεν μπορούμε να παρέχουμε -με την παρούσα κυβέρνηση- τα βασικά αγαθά σε κάθε πολίτη πώς θα υπερασπιστούμε τα εθνικα και κοινα συμφέροντα μας στην Ευρώπη?

Σε ένα σύστημα καπιταλιστικό και δικομματικό έχουμε μια χώρα σε χαώδη κατάσταση και κυρίψς ανθρώπους να ζουν την εξαθλίωση..Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε πορία.
Μην αφήσετε την ψήφο σας να πάει χαμένη..Μην αδιαφορήσετε !! Ούτως ή άλλως η παραλία μπορεί να περιμένει ,το καλό του τόπου όχι…

1η Ιουνίου 2009..2 χρόνια απολογισμού

858024_b%5B1%5D+%CE%91%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1+%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85+30+%CE%B5%CF%84%CF%8E%CE%BD
Έφτασε και πάλι η ημέρα αυτή , η ημέρα ίδρυσης του μπλόγκ αυτού αλλά και μια θλιβερή επέτειος. Αυτά τα δύο γεγονότα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Εις μνήμην του απροσδόκητου αυτού θανάτου ιδρύθηκε το ιστολόγιο αυτό.

Πιο συγκεκριμένα θα σας αναφέρω την ιστορία της Αμαλίας Καλυβινού, καθώς για  αυτήν γίνεται λόγος. Η Αμαλία ήταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να είναι στη θέση της. Κατηγορήκε από ακαδημαϊκούς γιατρούς για ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ και σαν αποτέλεσμα αυτής της διάγνωσης την έβγαλαν τρελή και της χορήγησαν ψυχοφάρμακα.

Η κοπέλα αυτή στερήθηκε πολλά αφού από την πάιδική της ηλικία εείχε φρικτούς πόνους στο πόδι μέχρι που έφτασε τα 25 της χρόνια και ανακάλυψε ότι είχε όγκο στο σημείο όπου πονούσε. Δυστυχώς μέχρι τότε οι γιατροί απλώς την εκμεταλλεύονταν οικονομικώς. Εκείνη δεν δίστασε να τους εκθέσει μέσα από το προσωπικό της ιστολόγιο πόνου στο οποίο περιέγραφε φρικτές αλήθειες.

Πάλεψε με σθένος για το απαραβίαστο δικαίωμα της στη ζωή, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για τον κάθε ένα από εμάς που έχουν εκμεταλλευτεί ή πρόκειται να εκμεταλλευθούν οι γιατροί ζηητώντας φακελάκι. Ένα φακελάκι που δεν χώραγε τον πόνο κανενός ασθενούς. Ένα φακελάκι που δεν μπορούσε να κάνει θαύματα παρά τις κάλπικες υποσχέσεις και ελπίδες που έταζε.

Η  Αμαλία έδωσε τον δικό της αγώνα και η φωνή της εισακούσθηκε. Τα ΜΜΕ της παραχώρησαν το βήμα αλλά αρνήθηκε εξαιτίας της κατάστασης των πνευμόνων της. Βλέπετε, η φωνή της δεν άντεχε τις εντάσεις με αποτέλεσμα  να βήχει μόλις θυμώσει ή σηκώσει λίγο την ένταση της φωνής της. Αντ’αυτού όμως έγραψε το άρθρο «Εξαιτίας σου γιατρέ μου» στο οποίο περιγράφει όλη την εκμετάλλευση που έχει υποστεί αλλά και τα όσα στερήθηκε λόγω της βλακείας των πλείστων γιατρών.

Δυστυχώς, λείπει από κοντά μας εδώ και δύο χρόνια θρηνούμε τον θάνατό της. Στα απανταχού ελληνικά ιστολόγια την 1η Ιουνίου τιμάται η μνήμη της και μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι πολλοί απο εμάς ξεχνάμε τόσο έυκολα. Γιατί αν και σήμερα δεν είναι κοντά μας υπάρχουν ακόμη μικρές Αμαλίτσες, άνθρωποι με προβλήματα και βαριές ασθένειες και το κράτος εξακολουθεί να αδιαφορεί.

Κλείνοντας θα ήθελα να σας προσκαλέσω σε δραστικές κινητοποιήσεις για αλλαγές σε αυτή τη χώρα (κυρίως για μια καλύτερη δημόσια υγεία), που πλέον βρίσκεται στο μάτι του Κυκλώνα. Όπως έλεγε και η ίδια «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι ο κανόνας…»

Σχόλιο: Όπως λέει και ο Γιωργος Μαργαρίτης σημασία δεν έχει απλά να θυμόμαστε μια ημερομηνία αλλά την όλη ιστορία της Αμαλίας γιατί αυτό είναι το ουσιώδες άλλωστε.

Καλό ταξίδι…

Άνοιξες τα φτερά σου νεραϊδά μου

για μέρη ξωτικά και παραδείσους μακρινούς

Έκανες το θαύμα σου εδώ νεράϊδά μου

κι έφυγες αφήνοντας πίσω χάος  και δυσβάσταχτους οιωνούς

Σε σήκωσαν ψηλά οι άγγελοι από κρεβάτι νεκρικό

ταξίδεψες με εισητήριο δίχως γυρισμό

κι εγώ για σένανε

έκανα τάμα στον Ύψιστο.

Αυτοί δεν νοιάστηκαν νεραϊδά μου

συγχώρα τους δεν ξέρανε :

πώς μια ύπαρξη χαράζει μονοπάτι αδιάβατο

Πίσω σου μόνο έντυπα και γνώριμες φυλλάδες

για να υμνούν εσένα κι όλο τον πηγαιμό

μα σαν τους χρειαζόσουνα

οι ιθύνοντες έγραφαν «ΑΠΩΝ»

Τάρα πια  τα μάτια σου προσπαθώ να φανταστώ

πώς κοίταζαν στο αντίκρυσμα της κόλασης των Ζωντανών..

Ποια προσευχή άραγε σε σένα να ταιριάζει;

Αμαλία τ’όνομά σου ,

νεράϊδα η ιδιότητα σου,

ταξίδι μόνο η σκέψη σου,

αόρατη η μορφή σου…

Κι όμως μια δυνατή φωνή ακούγεται:

Καλό ταξίδι νεράϊδά μου,

τα φτερά σου ας μας σκεπάζουν όλους

από τον άσπλαχνο κι ανίδεο γιατρό…

 

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Αμαλία Καλυβινού που έφυγε νωρίς πριν καν αλέκτωρ να λαλήσει τρις…

Το να γράψει κανείς ένα κείμενο σε ένα μπλογκ είναι πολύ εύκολο η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω..εκεί δίνεται η πραγματική μάχη. Όσοι έχουν τα μέσα να βοηθήσουν ας το κάνουν κι ας μην επαναπαυθούν στην δημιουργία ενός κειμένου.

Ευχαριστώ

Δακρύζοντας από χαρά…

Τι τραγική ειρωνεία.. νομίζω ότι θα πάψω να πιστεύω στις συμπτώσεις!

amalia22.jpg

# posted by Anonymous Anonymous : 10:15 AM  

Δημήτρης Καλυβίνος

Φίλοι της Αμαλίας,
Θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι συμτωματικά τα γενέθλια της Αμαλίας είναι στις 25 Ιουνίου

Ο πατέρας της.

Όταν οι τίτλοι του τέλους γράφονται σ’ ένα πεζοδρόμιο…

Έλαβα αυτό το chain mail από μια φίλη… όπου οι μητέρες των παιδιών που χάθηκαν στην άσφαλτο προσπαθούν να αλλάξουν αυτή την τραγωδία.. ίσως γιατί δεν θέλουν να πάθουν κι άλλα παιδιά αυτό που έπαθε το δικό τους… Δεν ξέρω αν όντως είναι αληθιν γι’αυτό και δεν μπήκα στην διαδικασία να το στείλω και αλλού, σας το παραθέτω εδώ στη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν σε τροχαία.

I went to a party, And remembered what you said. You told me not to drink, Mum So I had a sprite instead. I felt proud of myself, The way you said I would, That I didn’t drink and drive, Though some friends said I should. I made a healthy choice, And your advice to me was right, The party finally ended, And the kids drove out of sight. I got into my car, Sure to get home in one piece, I never knew what was coming, Mum Something I expected least. Now I’m lying on the pavement, And I hear the policeman say, The kid that caused this wreck was drunk, Mum, his voice seems far away. My own blood’s all around me, As I try hard not to cry. I can hear the paramedic say, This girl is going to die. I’m sure the guy had no idea, While he was flying high, Because he chose to drink and drive, Now I would have to die. So why do people do it, Mum Knowing that it ruins lives? And now the pain is cutting me, Like a hundred stabbing knives. Someone should have taught him, That it’s wrong to drink and drive. Maybe if his parents had, I’d still be alive. My breath is getting shorter, Mum I’m getting really scared. These are my final moments, And I’m so unprepared. I wish that you could hold me Mum, As I lie here and die. I wish that I could say, ‘I love you, Mum!’ So I love you and good-bye.

trohaio1.jpg

«ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΟΙ ΑΛΜΠΑΝΗΔΕΣ ΟΧΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ»

amalia22.jpg 

Γεννήθηκα στην άκρη αυτού του κόσμου

στα μέρη που γεννιούνται οι σκιές

μακριά απ’ τις κεντρικές τις συνοικίες

εκεί που δε θα βρεις αυτό που θες

Θα δεις όμως γραμμένο τ’ όνομά μου

στις πιο κρυφές αγάπες και πληγές

Πουλήσαν την ψυχή μου κάποιο βράδυ

στις άγονες ψυχρές χωματερές

Ουρλιάζουνε βιβλία, εφημερίδες

και άσημοι πεθαίνουν ποιητές

Πώς μπόρεσες να πεις πως δεν τους είδες

και κράτησες τις πόρτες σου κλειστές

Περπάτησα γι’ ακόμα ένα βράδυ

στα μέρη που γεννιούνται οι σκιές

Στα πάρκα που πλανιέται η αδικία

και παίζουν με το θάνατο οι μορφές

αν έχεις πάει θα δεις μια κοινωνία

που σέρνεται απ’ τις κατραπακιές

Κοιμήθηκα και χθες κάτω στο χώμα

ξενοδοχείο τ’ αστέρια εκεί ψηλά

κι εσύ που δεν κατάλαβες ακόμα

τα μάτια σου κρατάς πάντα κλειστά…

amalia3.jpg

amalia.jpg