ΤΟ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΤΣΕ…

Tο γράμμα του ΤΣΕ πριν φύγει από την Κούβα που εδώ και καιρό ήθελα να ανεβάσω. Ένα χρέος που εκπληρώθηκε πια.

Εκτός από ιδεαλιστής και επαναστάτης ήταν και πολύ καλός στην συγγραφή. Πολύ συγκινητικό .500full

 

Φιντέλ,

Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.

Σήμερα τα πάντα έχουν ένα λιγότερο δραματικό τόνο, επειδή είμαστε πιο ώριμοι, αλλά το γεγονός επαναλαμβάνεται. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφου, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου.

Παραιτήθηκα επίσημα από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, το πόστο μου σαν υπουργός, το βαθμό μου σα διοικητής και την υπηκοότητά μου. Δεν έχω κανένα πια δεσμό νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που εχω είναι άλλης φύσεως-αυτοί που δεν σπάνε όπως οι διορισμοί σε πόστα.

Ανασκοπώντας τη ζωή μου, πιστεύω ότι δούλευα με αρκετή τιμιότητα και αφοσίωση για να εδραιώσω την επαναστατική κατάκτηση.

Το μόνο μου σοβαρό λάθος ήταν το ότι δεν σου έδειξα αρκετή εμπιστοσύνη απ’ τις πρώτες στιγμές στη Σιέρα Μαέστρα και το ότι δεν κατάλαβα αρκετά γρήγορα τις ηγετικές και επαναστατικές σου ικανότητες. Έζησα υπέροχες στιγμές δίπλα σου και αισθάνομαι την τιμή να ανήκω στους ανθρώπους σου στις λαμπρές μα λυπημένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Λίγοι πολιτικοί είναι στις μέρες μας τόσο λαμπροί όσο εσύ. Είμαι επίσης περήφανος που σε ακολούθησα χωρίς δισταγμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκτιμάς τους κινδύνους.

Άλλα έθνη του κόσμου χρειάζονται τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Μπορώ να κάνω αυτό που εσύ δεν μπορείς λόγω της ευθύνης σου στην αρχηγία της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.

Πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το κάνω με ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω εδώ την πιο αγνή μου ελπίδα σαν χτίστης και σαν αγαπημένος αυτών που λατρεύω. Και αφήνω τους ανθρώπους που με δέχτηκαν σα γιο. Αυτό πληγώνει ένα μέρος της ψυχής μου. Μεταφέρω στα πεδία των νέων μαχών την πίστη ότι με δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης ενός απ’ τα πιο ιερά καθήκοντα: να πολεμάς όπου και να είσαι τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι μια πηγή δύναμης και ακόμη, γιατρεύει τις βαθύτερες πληγές.

Δηλώνω για άλλη μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από κάθε ευθύνη, εκτός απ’ αυτή που προέρχεται απ’ το παράδειγμά της. Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι αυτό το λαό και ειδικά για σένα.

Είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να σταθώ πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου. Πάντα ταυτιζόμουν με την εξωτερική πολιτική της επανάστασής μας, όπως και συνεχίζω. Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης και σαν τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ’ εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες.

Πάντα μπροστά για τη νίκη!

Πατρίδα ή θάνατος!

Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο.

Advertisements

Κι ένα ποίημα από Πάμπλο Νερούδα…

Η λήθη

Όλη την αγάπη σ’ ένα φλιτζάνι
πλατύ σαν τον κόσμο, όλη
την αγάπη με αστέρια κι αγκάθια
σ’ την έδωσα, μα εσύ έφυγες
με μικρά ποδαράκια, με τακούνια λασπωμένα
πάνω απ’ τη φωτιά, το ‘σκασες.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Εγώ  πάλι δεν ανέκοψα την πάλη,
δεν σκόνταψα τραβώντας για να ζήσω,
να ‘βρω ειρήνη, να ‘χουν όλοι ψωμί,
αλλά σε σήκωσα στα μπράτσα μου
και σε κάρφωσα στα φιλιά μου
και σε κοιτάζω, όπως ποτέ
μάτια ανθρώπινα δεν έχουν κοιτάξει.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Τότε δεν μέτραγες το μπόι μου
και τον άντρα που σου μοίραζε
το αίμα, το σιτάρι το νερό  ̇
και τον μπέρδευες
με το μικρό έντομο που ‘χε πέσει στην ποδιά σου.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Μην περιμένεις να στραφώ απ’ τα πέρατα
να σε ξανακοιτάξω  ̇ μείνε με ό,τι
σου άφησα, πορεύσου
με την προδομένη φωτογραφία μου,
εγώ θα συνεχίσω την περιπλάνηση,
ανοίγοντας δρόμους πλατιούς ενάντια στο σκότος,
απαλύνοντας της γης το χώμα, ξαναμοιράζοντας
το αστέρι σ’ όσους κοπιάσουν να ρθούνε.

Κούρνιασε στο δρόμο.

η νύχτα για σένα έπεσε.

Το πρωί μπορεί με την αυγή

να ξαναϊδωθούμε.

 Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Σωπαίνουν μόνο οι Νεκροί…

Ξυπνάς μια ωραία μέρα όπου βρίσκεσαι ξανά πίσω στο σπίτι σου κι όλα αυτά που έμαθες στα φοιτητικά σου χρόνια, δεν μετράνε πια, δεν έχουν καμιά ισχύ. Ούτε η ελευθερία , ούτε η ανεξαρτησία δεν έχουν την ίδια βαρύτητα όπως πρώτα.

Επιστρέφεις στη βάση σου, ποου εκτός από την προσαρμογή που προσπαθείς να αντιμετωπίσεις έρχεσαι αντιμέτωπος με ακόμα ένα πρόβλημα. Ίσως όμως να μην είναι τόσο μια συνέπεια του τέλους μιας ανέμελης ζωής όσο η λογική συνέχεια των πραγμάτων:  Το να ενταχθείς σε ένα κοινωνικό σύνολο, με του οποίου τις αρχές διαφωνείς καθέτως.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με μισ τεχνική που τη λένε «ΣΩΠΑΣΕ» και το αποτέλεσμα της είναι αρκετά διαβρωτικό. Μη μιλάς, κάνε τουμπεκί, μόκο, πώς το λένε βρε παιδί μου, ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ!!

Ό,τι ήξερες δεν ισχύει πια, πρέπει να μη μιλάς αν θες να μην κακοφανίσεις τον εργοδότη σου ( και κατεπέκταση να έχεις ένα ήρεμο εργασιακό περιβάλλον και κυρίως να πληρώνεσαι κανονικά) , τον προιστάμενο σου, τον γείτονά σου, τον εφοριακό σου, τον γνωστό σου κτλ. Όποια αντίθετη άποψη φυσικά σε συζήτηση με συνομιλητή μεγαλύτερης ηλικίας από τη δική σου έχει πάντα μία και μόνο κατάληξη: «όταν  μεγαλώσεις φυσικά θα αλλάξεις γνώμη. Είσαι μικρός ακόμα και δεν ξέρεις. Σώπα τώρα μέχρι να σου περάσει»

Συμβιβάσου, τώρα έρχονται δύσκολοι καιροίλ, τους έχεις ανάγκη, μη μιλάς , σώπαινε. Θα περάσει κι αυτό. Σώπα και σώπα, μπήκε η σκέψη μας στο αθόρυβο προφίλ. Μη λες τα αυτονόητα, Μην διεκδικείς! Όλα στη ζωή είναι ένας συμβιβασμός.

Μου’χε πει ένας καθηγητής μου πώς είμαι από τους ανθρώπους που δίνουν γροθιά στο μαχαίρι και πώς κάτι τέτοιοι άνθρωποι άλλαξαν τον κόσμο. Όταν ακούω την λέξη συμβιβασμός από όλους αυτούς τους ανθρωπάκους και επιτήδειους παρτάκηδες μου ‘ρχεται πραγματικά να ουρλιάξω.

Πόσες φορές να πω τα ίδια σε ανθρώπους που δεν έχουν κανένα επίπεδο ή άλλο ενδιαφέρον εκτός από το σίριαλ παίζει στην τηλεόραση κάθε βράδυ? Πώς να τους μιλήσεις για βασικά ιδεώδηόπως π.χ. η αλληλεγγύη και να μην σε κοιτάνε σαν εξωγήινο? Κι εκεί που πιάνω το κεφάλι μου να δω μήπως έβγαλα κανένα πτυσσόμενο μάτι σαν άλλος E.T. συνηδειτοποιώ πώς η σιωπή ίσως να είναι η καλύτερη λύση τελικά.

Κι αναρωτιέμαι πια, όταν τελικά σωπάσεις για τα καλά και συμβιβαστείς θα ευχαριστηθούν? Άμα σκύψεις το κεφάλι, θα σε συγχαρούν? Ή μήπως πάλι θα αρχίσουν να σου ζητούν κι άλλα πιο πολλά απο αυτά που έχεις και μπορείς να δώσεις?  Θα σου ζητούν μέχρι να δηλώσεις πλήρη υποταγή σε κάθε προκλητικό και παράλογο θελημά τους!

Κι ο φόβος που ριζώνει στην καρδιά μου είναι μήπως μια μέρα ξυπνήσω και κοιτάξω στον καθρέφτη. Αν αυτό που θα δω μετά από χρόνια δεν θα είμαι ΕΓΩ. Μήπως αντικρύσω μια μάσκα που έχει γίνει ένα με το πρόσωπό  μου, που δεν φαίνεται ότι είναι μάσκα είναι τόσο αληθινή. Μήπως μέσα από τα μάτια μου θα συλλαβίζεται η λέξη Σ-Υ-Μ-Β-Ι-Β-Α-Σ-Μ-Ο-Σ ?

Μα η αδήρητη ανάγκη μου είναι πρ’ωτα η ελευθερία και η δικαιοσύνη. Κι αν ακόμη κι αν κάποιοι προσπαθούν να υποκαταστήσουν με ξύλο τον διάλογο και φορτίζουν με διαφορετικά νοήματα την κάθε λέξη, η ελευθερία και η διακιοσύνη πάντα θα διατηρούν το νόημά τους, όχι σαν λέξεις αλλά σαν ιδεώδη! Γιατί ακόμη χειρότερο από ένα πεινασμένο στο μάχι είναι ένας σκλαβωμένος λαός που ξέχασε από καιρό πια τι παεί να πει σκέφτομαι ελεύθερα, τι παει να πει εκφράζομαι ελεύθερα!

Και σας ρωτώ εσείς θα σωπάσετε? Σαν όλους τους υποκριτές που το παίζουν πατριώτες? Για ένα κομμάτι ψωμί? Που ούτε κι αυτό πια δεν θα το έχουμε μετά ? Θα τους αφήσουμε να τα ρημάξουνε όλα πια?

Για  μένα προσωπικά σωπαίνουν μόνο οι ΝΕΚΡΟΙ! Ας μην καταντίσουμε Ζωντανοι-νεκροί!!!!

Πώς θα γενούν τα σκοτάδια Λάμψη?

Σας παραθέτω ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ μιας και με όλα αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες στην Κύπρο ακούγονται πολλά.

Ακόμη και το ΟΧΙ της Κυπριακής Βουλής αμφισβητείται από τους υποστηρικτές του. Τη στιγμή που διαδηλώνουν οι Τραπεζίτες (απίστευτο και όμως αληθινό?!) οι απλοί πολίτες το παίζουν πραγματικά υπεράνω !!!

Αν δεν ξεεκουνηθούμε από τους πολυτελέστατους καναπέδες μας και αν δεν κλείσουμε την τηλεόραση – γιατί έτσι μόνο θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι μας πλασάρουν για ΣΩΣΤΟ και ΔΙΚΑΙΟ- κι αν δεν βγούμε στους δρόμους να δείξουμε την Αγανάκτησή μας πολύ φοβάμαι πώς όλα αυτά που συμβαίνουν τώρα ΑΥΡΙΟ θα συμβαίνουν στον δεκαπλάσιο βαθμό με τη
ΣΙΩΠΗΡΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΜΑΣ!!

 

images

Είναι βαρύς ο αγέρας σαν μολύβι
Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω
Ελάτε γρήγορα σας φωνάζω
Να λειώσουμε το μολύβι

Κάποιος μου λέει
Φωτιά θα πάρεις απ’ την ίδια σου φωνή
Θα γίνεις στάχτη
Στάχτη σαν τον Κερέμ
Που κάηκε απ’ τον έρωτά του

Και εγώ του λέω
Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ
Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη