Απουσία…

Πως μπορείς να διαγράφεις καταστάσεις και πρόσωπα? μου είπε μια φίλη σήμερα.

Πώς μπορώ ?  τραβάς απλά μια μολυβιά ρώτησα τον εαυτό μου σήμερα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι δείγμα αναισθησίας κι αν είναι εγωιστικό ή οτιδήποτε άλλο. Δεν λέω ότι δεν μου λείπουν τα άτομα που διαγράφω γιατί για να τα επιλέξω να είναι μέσα στη ζωή μου κάτι σημαίνουν για μένα. Όμως κάθε άνθρωπος είναι μια ιστορία, με αρχή μέση και τέλος.

Δεν ξέρουμε πότε θα έρθει το τέλος και καμιά φορά ακόμη κι αν είμαστε πολύ έξυπνοι δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ήρθε το τέλος. Δεν ξέρει ποτέ κανείς απο πριν πότε θα πέσουν οι τίτλοι τέλους σε μια σχέση είτε φιλική είτε ερωτική είτε οικογενειακή. Ρισκάρεις με αντίπαλο το αβέβαιο μέλλον, διότι κανείς δεν μπορεί να σου υπογράψει εγγυητική για τα συναισθήματά του.

Όταν όμως τελειώνει η ιστορία πρέπει να κρατήσεις το δίδαγμα. Το συμπέρασμα από όλα αυτά. Εαν δεν έχεις αποκομίσει έστω κάτι , πρέπει να διερωτηθείς εαν άξιζε τον κόπο. Όμως κι όταν έχεις βγάλει το συμπέρασμά σου πρέπει να κρατήσεις μια ανάλογη στάση , να μην υποπέσεις ξανά στο ίδιο λάθος. Το δεις εξαμαρτειν ουκ ανδρός σοφού έλεγαν οι πρόγονοί μας.

Μα μετάνιωσες για όλα όσα έζησες ? με ρώτησε λίγο πιο μετά.

Και είπα ναι μετάνιωσα γιατί έμαθα μέσα από όλο αυτό τον κικεώνα. Διδάχτηκα  πώς για να πάρεις και να γευτείς κάτι καλό δεν είναι απαραίτητο να έχεις ανεβεί τον Γολγοθά σπιθαμή προς σπιθαμή με ένα αγκάθινο στεφάνι. Πρέπει ο άλλος απλόχερα να σου χαρίζει όμορφες στιγμές για να μην μετανιώσεις μετά που τις έζησες και που επέλεξες να τις ζησεις ειδικά μαζί του.

Οπότε  ναι μετανιώνω και λέω πώς το ίδιο λάθος δεν θα το έκανα ξανά γιατί πολύ απλά τώρα έχω την γνώση, που ελπίζω πώς θα λειτουργεί σαν ασπίδα από εδώ και μπρός.

Η απουσία είναι μια πληγή πολύ βαθιά και δεν λέω ότι δεν μου λείπουν άτομα τα οποία μόνα τους εισηγήθηκαν την διαγραφή τους από την ζωή μου. Το να χάνεις έναν άνθρωπο είναι σαν να σπας κόκαλο θα επουλώσει μόνο με το χρόνο και όταν φυσήξει νοτιάς θα ποναέι πάλι. Πονάει περισσότερο όταν ξέρεις ότι αυτό το κενό μέχρι να δέσει θα πρέπει να το έχεις ανοιχτό κι εκτεθιμένο γιατί έναν άνθρωπο δεν μπορείς να τον αντικαταστήσεις.

Απλά φέρνεις την υπομονή σου και ελπίζεις ότι με τον καιρό θα ξεχάσεις πραγματικά, ακόμη κι αν η παρουσία του είναι παντού και είναι διαρκής. Ακόμη κι αν είναι τόσα πολλά αυτά που έχεις να θυμάσαι που δεν σε φτάνει ούτε ένας αιώνας για να τα ξεχάσεις.

»there’s just too much that time can not erase..»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s