Ό,τι αξίζει…

Αξία και Κόστος είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, έλεγε ένας ήρωας σε μια ταινία που είδα πρόσφατα. Πολλές φορές ξοδεύουμε το τριπλάσιο για να αγοράσουμε κάτι που δεν κοστίζει τόσο ακριβά εν τέλη. Eίναι γεγονός πως τα περισσότερα πράγματα που αγοράζουμε βρίσκονται τουλάχιστον στο διπλάσιο ποσό απο αυτό που ξοδεύτηκε για να φτιαχτούν.

Κάποιοι λένε πώς παίρνεις ότι πληρώνεις. Διαφωνώ καθέτως. Πληρώνεις συνήθως για κάτι που νομίζεις ότι αξίζει αλλά στην ουσία δεν κοστίζει τόσο όσο έδωσες ή τουλάχιστον ήσουν διατεθιμένος να δώσεις. «Κι αυτό ισχύει γαια κάθε τομέα της ζωής μας όχι μόνο για την αγορά ενός μεταξωτού φουλαριού.

Επενδύουμε σε πράγματα και καταστάσεις περισσότερο από όσο αξίζουν έχοντας ένα αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς ότι ο ένστιτκτό μας είναι αλάνθαστο. Υπάρχει όμως και η έννοια της υπεραξίας που ορίζει γενικά ότι κάτι δεν αξίζει και τόσα πολλά τελικά, άσχετα αν αυτό προβάλλεται. ‘Εχουν ποτίσει οι διαφημίσεις το μυαλό μας με ένα σωρό μότο και σλόγκαν ότι για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει να έχεις την άψογη εμφάνιση, οικονομική κατάσταση, οικογενειακή και ερωτική. Με άλλα λόγια για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει να έχεις την εικόνα του τέλειου.

Για να επιλέξεις έναν δρόμο-αυτόν της τέλειας , ενδεχομένως, ζωής- πρέπει να εγκαταλείψεις κάποοιον άλλο όπως είπε και ο Πάολο Κοέλο. Όμως τώρα πια είσαι τόσο συγχυσμένος που θεωρείς ότι αξίζει να κυνηγάς το τέλειο στη ζωή σου με κάθε κόστος .

Δυστυχώς η αλήθεια ειναι πικρή και πότε δεν θα υπάρξει μια περίοδος που θα πείς  ότι μετά τις επενδύσεις θα απολαύσω τα αγαθά των κόπων μου. Η ευτυχία δεν είναι μια χρηματοοικονομική συναλλαγή για να επέλθει μια και καλή. Αντίθετα επιλέγει να σου χαρίζεται μόνο σε στιγμές όχι μονο γιατί θα τις απολαμβάνεις έτσι περισσότερο αλλά και γιατί θα τις ξεχωρίζεις από την δυστυχία κάθε φορά που θα  κοντοζυγώνουν.

Είναι ανώφελο λοιπόν να ψάχνουμε το τέλειο γιατί στην βιτρίνα ,το κασμιρένιο πουλόβερ, που εμπνέει μια αίσθηση ασφάλειας και ευτυχίας, μπορεί να πουλιέται πολύ ακριβότερα από όσο αξίζει πραγματικά. Ίσως η ευτυχία τελικά να κρύβεται σε ένα συνθετικό ρούχο με 95% ακρυλικό και 5% κασμίρι.

Advertisements

Xωρις τίτλο

Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν.
Μαλβίνα Καράλη,  1954-2002,  Ελληνίδα δημοσιογράφος & συγγραφέας

Living In A World With Out You..

Λένε πως αν πεθάνει ο σκύλος σου αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να πάρεις άλλον για να μην στεναχωρηθείς . Αν χάσεις έναν άνθρωπο τι πρέπει να κάνεις ? Χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει ότι έχει πεθάνει απλά έχει εξαφανιστεί από την ζωή σου. Πώς ξεκόβεις μ ια συνήθεια τόσο βαθιά ριζωμένη? «Μερικές φορές διερωτόμαι πώς ήταν η ζωή μου πριν αυτό τον άνθρωπο και δεν θυμάμαι πώς ήμουν. Έχασα τον εαυτό μου στην πορεία και τώρα πια δεν μπορώ ούτε καν αν θυμηθώ πώς ήμουν πρίν.

Ας μου απαντήσει κανείς πότε φεύγει αυτή η αίσθηση ότι κάτι σου λείπει… ότι υπάρχει ένα κενό και κάθε φορά που το νιώθεις σε πιάνει κάτι σαν μούδιασμα … θεσ να σηκώσεις το ακουστικό και να πάρεις τηλέφωνο και δεν μπορείς το χέρι σου είναι μουδιασμένο.

Απουσία…

Πως μπορείς να διαγράφεις καταστάσεις και πρόσωπα? μου είπε μια φίλη σήμερα.

Πώς μπορώ ?  τραβάς απλά μια μολυβιά ρώτησα τον εαυτό μου σήμερα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι δείγμα αναισθησίας κι αν είναι εγωιστικό ή οτιδήποτε άλλο. Δεν λέω ότι δεν μου λείπουν τα άτομα που διαγράφω γιατί για να τα επιλέξω να είναι μέσα στη ζωή μου κάτι σημαίνουν για μένα. Όμως κάθε άνθρωπος είναι μια ιστορία, με αρχή μέση και τέλος.

Δεν ξέρουμε πότε θα έρθει το τέλος και καμιά φορά ακόμη κι αν είμαστε πολύ έξυπνοι δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ήρθε το τέλος. Δεν ξέρει ποτέ κανείς απο πριν πότε θα πέσουν οι τίτλοι τέλους σε μια σχέση είτε φιλική είτε ερωτική είτε οικογενειακή. Ρισκάρεις με αντίπαλο το αβέβαιο μέλλον, διότι κανείς δεν μπορεί να σου υπογράψει εγγυητική για τα συναισθήματά του.

Όταν όμως τελειώνει η ιστορία πρέπει να κρατήσεις το δίδαγμα. Το συμπέρασμα από όλα αυτά. Εαν δεν έχεις αποκομίσει έστω κάτι , πρέπει να διερωτηθείς εαν άξιζε τον κόπο. Όμως κι όταν έχεις βγάλει το συμπέρασμά σου πρέπει να κρατήσεις μια ανάλογη στάση , να μην υποπέσεις ξανά στο ίδιο λάθος. Το δεις εξαμαρτειν ουκ ανδρός σοφού έλεγαν οι πρόγονοί μας.

Μα μετάνιωσες για όλα όσα έζησες ? με ρώτησε λίγο πιο μετά.

Και είπα ναι μετάνιωσα γιατί έμαθα μέσα από όλο αυτό τον κικεώνα. Διδάχτηκα  πώς για να πάρεις και να γευτείς κάτι καλό δεν είναι απαραίτητο να έχεις ανεβεί τον Γολγοθά σπιθαμή προς σπιθαμή με ένα αγκάθινο στεφάνι. Πρέπει ο άλλος απλόχερα να σου χαρίζει όμορφες στιγμές για να μην μετανιώσεις μετά που τις έζησες και που επέλεξες να τις ζησεις ειδικά μαζί του.

Οπότε  ναι μετανιώνω και λέω πώς το ίδιο λάθος δεν θα το έκανα ξανά γιατί πολύ απλά τώρα έχω την γνώση, που ελπίζω πώς θα λειτουργεί σαν ασπίδα από εδώ και μπρός.

Η απουσία είναι μια πληγή πολύ βαθιά και δεν λέω ότι δεν μου λείπουν άτομα τα οποία μόνα τους εισηγήθηκαν την διαγραφή τους από την ζωή μου. Το να χάνεις έναν άνθρωπο είναι σαν να σπας κόκαλο θα επουλώσει μόνο με το χρόνο και όταν φυσήξει νοτιάς θα ποναέι πάλι. Πονάει περισσότερο όταν ξέρεις ότι αυτό το κενό μέχρι να δέσει θα πρέπει να το έχεις ανοιχτό κι εκτεθιμένο γιατί έναν άνθρωπο δεν μπορείς να τον αντικαταστήσεις.

Απλά φέρνεις την υπομονή σου και ελπίζεις ότι με τον καιρό θα ξεχάσεις πραγματικά, ακόμη κι αν η παρουσία του είναι παντού και είναι διαρκής. Ακόμη κι αν είναι τόσα πολλά αυτά που έχεις να θυμάσαι που δεν σε φτάνει ούτε ένας αιώνας για να τα ξεχάσεις.

»there’s just too much that time can not erase..»