1η Ιουνίου 2009..2 χρόνια απολογισμού

858024_b%5B1%5D+%CE%91%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1+%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85+30+%CE%B5%CF%84%CF%8E%CE%BD
Έφτασε και πάλι η ημέρα αυτή , η ημέρα ίδρυσης του μπλόγκ αυτού αλλά και μια θλιβερή επέτειος. Αυτά τα δύο γεγονότα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Εις μνήμην του απροσδόκητου αυτού θανάτου ιδρύθηκε το ιστολόγιο αυτό.

Πιο συγκεκριμένα θα σας αναφέρω την ιστορία της Αμαλίας Καλυβινού, καθώς για  αυτήν γίνεται λόγος. Η Αμαλία ήταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να είναι στη θέση της. Κατηγορήκε από ακαδημαϊκούς γιατρούς για ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ και σαν αποτέλεσμα αυτής της διάγνωσης την έβγαλαν τρελή και της χορήγησαν ψυχοφάρμακα.

Η κοπέλα αυτή στερήθηκε πολλά αφού από την πάιδική της ηλικία εείχε φρικτούς πόνους στο πόδι μέχρι που έφτασε τα 25 της χρόνια και ανακάλυψε ότι είχε όγκο στο σημείο όπου πονούσε. Δυστυχώς μέχρι τότε οι γιατροί απλώς την εκμεταλλεύονταν οικονομικώς. Εκείνη δεν δίστασε να τους εκθέσει μέσα από το προσωπικό της ιστολόγιο πόνου στο οποίο περιέγραφε φρικτές αλήθειες.

Πάλεψε με σθένος για το απαραβίαστο δικαίωμα της στη ζωή, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για τον κάθε ένα από εμάς που έχουν εκμεταλλευτεί ή πρόκειται να εκμεταλλευθούν οι γιατροί ζηητώντας φακελάκι. Ένα φακελάκι που δεν χώραγε τον πόνο κανενός ασθενούς. Ένα φακελάκι που δεν μπορούσε να κάνει θαύματα παρά τις κάλπικες υποσχέσεις και ελπίδες που έταζε.

Η  Αμαλία έδωσε τον δικό της αγώνα και η φωνή της εισακούσθηκε. Τα ΜΜΕ της παραχώρησαν το βήμα αλλά αρνήθηκε εξαιτίας της κατάστασης των πνευμόνων της. Βλέπετε, η φωνή της δεν άντεχε τις εντάσεις με αποτέλεσμα  να βήχει μόλις θυμώσει ή σηκώσει λίγο την ένταση της φωνής της. Αντ’αυτού όμως έγραψε το άρθρο «Εξαιτίας σου γιατρέ μου» στο οποίο περιγράφει όλη την εκμετάλλευση που έχει υποστεί αλλά και τα όσα στερήθηκε λόγω της βλακείας των πλείστων γιατρών.

Δυστυχώς, λείπει από κοντά μας εδώ και δύο χρόνια θρηνούμε τον θάνατό της. Στα απανταχού ελληνικά ιστολόγια την 1η Ιουνίου τιμάται η μνήμη της και μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι πολλοί απο εμάς ξεχνάμε τόσο έυκολα. Γιατί αν και σήμερα δεν είναι κοντά μας υπάρχουν ακόμη μικρές Αμαλίτσες, άνθρωποι με προβλήματα και βαριές ασθένειες και το κράτος εξακολουθεί να αδιαφορεί.

Κλείνοντας θα ήθελα να σας προσκαλέσω σε δραστικές κινητοποιήσεις για αλλαγές σε αυτή τη χώρα (κυρίως για μια καλύτερη δημόσια υγεία), που πλέον βρίσκεται στο μάτι του Κυκλώνα. Όπως έλεγε και η ίδια «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι ο κανόνας…»

Σχόλιο: Όπως λέει και ο Γιωργος Μαργαρίτης σημασία δεν έχει απλά να θυμόμαστε μια ημερομηνία αλλά την όλη ιστορία της Αμαλίας γιατί αυτό είναι το ουσιώδες άλλωστε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s