Back and forth…Mα άσε με να κάνω λάάάάθος!!!

Μπρος ή πίσω??

Γιατί η καρδιά μας κάποιες φορές χτυπά τόσο δυνατά που λές τώρα θα πεταχτεί έξω? Χωρίς να δινει ένα προειδοποητικό σήμα για το τι θέλει να κάνει..

Έχετα ποτέ βρεθεί σε διλημμα;Όλη η σύγχυση που μπορεί να νιώσει κάποιος όταν πρόκειται να πάρει μια απόφαση άραγε να είναι άγχος; αγωνία; αγάπη; ζήλεια; θυμός; έρωτας;

Ότι κι αν είναι από όλα αυτά που με/μας/σας/σε κάνει να καρδιοχτυπώ θέλω να το ζήσω στο έπακρο..

«Άσε με να κάνω λάθος μην παριστάνεις το Θεό

Άσε με να βρώ μονάχος τι μου παίρνει τα μυαλά

Άσε με μονάχος μου να νιώσω την ουσία μέσα σε όλα που ‘χεις πει

Αν με χάσεις αιτία θα ‘σαι ΕΣΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!»

Advertisements

Θα ‘θελα να ‘σουνα εδώ…

 Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί
γιατί είσαι ο/η μόνος /η που μπορεί τη σιωπή μου να διαβάζει
Ναι αγάπη μου ο μονος που με νιώθει, με κατανοεί  , με καταλαβαίνει από μια ματιά χωρίς ανούσιες και περιττές λέξεις.
Άραγε αυτό να σημαίνει το να βρείς το άλλο σου μισό?
Ή μήπως είναι απλά η συνήθεια που σ’έφερε εδώ..
Τη σιωπή μου αν στ’αλήθεια την διαβάσεις θα δεις πως για μένα υπήρχες πάντα εκεί..
 Ήσουν παράθυρο που άντεξε στου αέρα την οργή
μα λύγισες στ’ αρώματα του Μάη
Και δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται στα δύσκολα να είσαι βράχος και στα καλά απλά να υποχωρείς? Δεν σε κατηγορώ καρδιά μου γιατί το ξέρω πώς τ’αρώματα του Μάη έχουν θέλγητρο κι απ’την αγάπη σου πιο δυνατό.. 
Μια γεύση τρικυμίας στα χείλια σου να υφαίνεις
δυο χείλια που αργήσανε πολύ να ξεδιψάσουν
Κι εγώ καΐκι που ερωτεύτηκε μαζί σου να πνιγεί
απόψε ταξιδεύω στα νερά σου
Κι ας έζησα φουρτούνες πλάι σου εγώ σε συγχωρώ.. ένα φιλί σου και μια ματιά μου αρκούν  για να ξεχάσω κάθε εφιάλτη που έμοιαζε τόσο αληθινός..
 
Θα ‘θελα να ‘σουνα εδώ σαν προσευχή σαν φονικό
να σε δικάζω και να σε παρηγορώ
Φάσκω κι αντιφάσκω κάθε φορά που ετυμηγορώ για σένα και προσπαθώ την λύση στο γρίφο αυτό να βρώ.. Μια σε σταυρώνω και μια μοιρολογώ..
        
Θα ‘θελα να ‘σουν μυστικό στην ενοχή σου να κρυφτώ
 να σου ξεφύγω και μπροστά μου να σε βρω
 Κάποιες φορές συλλογίζομαι αν  θα μπορούσα να σ’απαρνηθώ αλλά με μιας εμφανίζεσαι και πάλι.. σαν όνειρο απατηλό..
 
Ξεχείλισα απ’ όσα έχω μοιραστεί
κι ένιωσα λειψός μ’ όσα έχω κρατήσει
με ψάχνει ό,τι έχασα κι εγώ στριφογυρνώ
χαμένος μέσα σ’ ό,τι έχω κερδίσει
Κερδισμένος ή χαμένος δεν έχει σημασία τώρα πια.. κι αν τα ‘δωσα όλα και δεν πήρα τίποτα..κι αν έδωσα το τίποτα και πήρα τα όλα.. δεν ξέρω ποιο το πόρισμα αλλά ακόμα μπορώ να ονειρευτώ..
 
 
Θα ‘θελα να ‘σουνα εδώ…
Κάθ ε φορά που πέφτει το σκοτάδι κι απλά φοβάμαι..
Κάθε φορά που απλά νιώθω μοναξιά
Κάθε φορά που νιώθω πώς μου λείπεις και δεν μπορώ ούτε καν να σ’το ξεστομίσω
Κάθε φορά που σκέφτομαι πώς υπάρχεις..
Κάθε φορά που σκέφτομαι πόσες φορές έκλαψα για σένα..
Κάθε φορά που νιώθω ανυπέρβλητο θυμό..

Eυρωεκλογές…μα είναι δυνατόν???

Μα είναι δυνατόν να θέλει κανείς να βοηθήσει τυφλούς και κωφούς ανθρώπους και να μην του το επιτρέπει η κοινωνία..?
Πρόσφατα ένιωσα την ανάγκη να βοηθήσω και σκέφτηκα πώς θα ήταν σωστό να μάθαινα τη νοηματική και το σύστημα των τυφλών..
Βέβαια, δεν ήξερα αν στην πόλη που σπουδάζω υπάρχει έστω οίκος τυφλών.Μπήκα στην επίσημη ιστοσελίδα και πήρα την ηλεκτρονική διέυθυνση..Επικοινώνησα με τους ιθύνοντες και ρώτησα αν εδώ υπάρχει οίκος τυφλών. Η απάντηση που πήρα ήταν πραγματικά τραγελαφική..μου γράφει η εν λόγω υπεύθυνη του τμήματος:

»Δυστυχώς, υπάρχουν μόνο στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη»

Καλά μα είναι δυνατόν? Είναι δυνατόν να υπάρχουν τυφλοί και κωφοί μόνο στις μεγάλες πόλεις? Οι υπόλοιποι ανά την Ελλάδα τι πρέπει να κάνουν? Να μετακομίσουν? Δηλαδή αν για έναν υγιές άνθρωπο είναι δύσκολο να προσαρμοστεί σε ένα καινούριο μέρος φανταστείτε για τον τυφλό ή τον κωφό που έχει πολύ περισσότερες ανάγκες.. Αυτούς τους ανθρώπους τους αποκλείουμε από την «τέλεια» κοινωνία μας? Ή μήπως να πιστέψω ότι μόνο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη γεννιούνται τυφλοί και κωφοί..?

Αν είναι δυνατόν .. Και γιατί ρε φίλε με αναγκάζεις να γίνω κάφρος σαν εσένα..? Εγώ όπως και πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας είναι λογότερο κάφροι από σένα αλλά επειδή εσύ έχεις μια εξουσία παραπάνω μας αναγκάζεις να συμμετάσχουμε στο είδος σου?

Όλα αυτά τα αναφέρω εν όψει Ευρωεκλογών..Να δούμε τι θα ψηφίσουμε γιατί εαν σε αυτή την χώρα δεν μπορούμε να παρέχουμε -με την παρούσα κυβέρνηση- τα βασικά αγαθά σε κάθε πολίτη πώς θα υπερασπιστούμε τα εθνικα και κοινα συμφέροντα μας στην Ευρώπη?

Σε ένα σύστημα καπιταλιστικό και δικομματικό έχουμε μια χώρα σε χαώδη κατάσταση και κυρίψς ανθρώπους να ζουν την εξαθλίωση..Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε πορία.
Μην αφήσετε την ψήφο σας να πάει χαμένη..Μην αδιαφορήσετε !! Ούτως ή άλλως η παραλία μπορεί να περιμένει ,το καλό του τόπου όχι…

1η Ιουνίου 2009..2 χρόνια απολογισμού

858024_b%5B1%5D+%CE%91%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1+%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85+30+%CE%B5%CF%84%CF%8E%CE%BD
Έφτασε και πάλι η ημέρα αυτή , η ημέρα ίδρυσης του μπλόγκ αυτού αλλά και μια θλιβερή επέτειος. Αυτά τα δύο γεγονότα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Εις μνήμην του απροσδόκητου αυτού θανάτου ιδρύθηκε το ιστολόγιο αυτό.

Πιο συγκεκριμένα θα σας αναφέρω την ιστορία της Αμαλίας Καλυβινού, καθώς για  αυτήν γίνεται λόγος. Η Αμαλία ήταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να είναι στη θέση της. Κατηγορήκε από ακαδημαϊκούς γιατρούς για ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ και σαν αποτέλεσμα αυτής της διάγνωσης την έβγαλαν τρελή και της χορήγησαν ψυχοφάρμακα.

Η κοπέλα αυτή στερήθηκε πολλά αφού από την πάιδική της ηλικία εείχε φρικτούς πόνους στο πόδι μέχρι που έφτασε τα 25 της χρόνια και ανακάλυψε ότι είχε όγκο στο σημείο όπου πονούσε. Δυστυχώς μέχρι τότε οι γιατροί απλώς την εκμεταλλεύονταν οικονομικώς. Εκείνη δεν δίστασε να τους εκθέσει μέσα από το προσωπικό της ιστολόγιο πόνου στο οποίο περιέγραφε φρικτές αλήθειες.

Πάλεψε με σθένος για το απαραβίαστο δικαίωμα της στη ζωή, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για τον κάθε ένα από εμάς που έχουν εκμεταλλευτεί ή πρόκειται να εκμεταλλευθούν οι γιατροί ζηητώντας φακελάκι. Ένα φακελάκι που δεν χώραγε τον πόνο κανενός ασθενούς. Ένα φακελάκι που δεν μπορούσε να κάνει θαύματα παρά τις κάλπικες υποσχέσεις και ελπίδες που έταζε.

Η  Αμαλία έδωσε τον δικό της αγώνα και η φωνή της εισακούσθηκε. Τα ΜΜΕ της παραχώρησαν το βήμα αλλά αρνήθηκε εξαιτίας της κατάστασης των πνευμόνων της. Βλέπετε, η φωνή της δεν άντεχε τις εντάσεις με αποτέλεσμα  να βήχει μόλις θυμώσει ή σηκώσει λίγο την ένταση της φωνής της. Αντ’αυτού όμως έγραψε το άρθρο «Εξαιτίας σου γιατρέ μου» στο οποίο περιγράφει όλη την εκμετάλλευση που έχει υποστεί αλλά και τα όσα στερήθηκε λόγω της βλακείας των πλείστων γιατρών.

Δυστυχώς, λείπει από κοντά μας εδώ και δύο χρόνια θρηνούμε τον θάνατό της. Στα απανταχού ελληνικά ιστολόγια την 1η Ιουνίου τιμάται η μνήμη της και μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι πολλοί απο εμάς ξεχνάμε τόσο έυκολα. Γιατί αν και σήμερα δεν είναι κοντά μας υπάρχουν ακόμη μικρές Αμαλίτσες, άνθρωποι με προβλήματα και βαριές ασθένειες και το κράτος εξακολουθεί να αδιαφορεί.

Κλείνοντας θα ήθελα να σας προσκαλέσω σε δραστικές κινητοποιήσεις για αλλαγές σε αυτή τη χώρα (κυρίως για μια καλύτερη δημόσια υγεία), που πλέον βρίσκεται στο μάτι του Κυκλώνα. Όπως έλεγε και η ίδια «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι ο κανόνας…»

Σχόλιο: Όπως λέει και ο Γιωργος Μαργαρίτης σημασία δεν έχει απλά να θυμόμαστε μια ημερομηνία αλλά την όλη ιστορία της Αμαλίας γιατί αυτό είναι το ουσιώδες άλλωστε.