Αύρα

Από την πόρτα σαν θα βγω θα δω τον ήλιο στρογγυλό          
Και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου                  
Μια καλημέρα θα σου πω μετά θα φύγω θα χαθώ
Κι ίσως με ξαναδείς μονάχα στ’ όνειρό σου
 
                         
Γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά
           
Και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν
                        
Γιατί είμαι αύρα εσπερινή, πνοή καθάρια ζωντανή
         
Που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν
 
starry_night-vincent_vangogh1152x86
Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ‘χεις κρύψει
 
Advertisements

2 thoughts on “Αύρα

  1. @ Alex the Walker,
    καλέ μου περπατητή δεν εχω κολλήσει το μικρόβιο της ποίησης λυπάμαι αν σε απογοητεύω αλλά το σαράκι της μουσικής έχω… και θα με τρώει συνέχεια μέχρι να το βγάλω προς τα έξω. Είναι τραγούδι του Δημήτρη Παναγόπουλου και με εκφράζει τον τελευταίο καιρό, λάθος μου που παρέλειψα να το διευκρινίσω. Όσο για την εικόνα είναι πίνακας του Βίνσεντ Βαν Γκογκ με τίτλο έναστρη νύχτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s