Starting to pack!!!!

Nαι, η πολυπόθητη ώρα έφτασε… ετοιμάζω τα πράγματα μου για ένα καινούριο προορισμό και καθώς νιώθω μια χαρά πολύ περίεργη μα και ανεξήγητη ταυτόχρονα αισθάνομαι ένα φόβο τόσο έντονό όσο ο μανιασμένος αέρας που τραντάζει τις πόρτες και τα παραθυρόφυλλα δυνατά!

Λες και δεν περίμενα τόσο καιρό να φύγω από το σπίτι αυτό..λες και δεν ανυπομονούσα σαν τρελή να έρθει αυτή η στιγμή… κι όμως τώρα αισθάνομαι περίεργα. Μια νέα πόρτα ανοίγει και μια άλλη κλείνει ερμητικά πίσω μου…Κι ενώ θέλω να αφήσω ότι πακετάρω στη μέση και να φωνάξω δυνατά συνεχίζω δυστυχώς στωικά να μαζεύω (άχρηστα) πράγματα…

Τον τόπο που νόμιζα πώς πάντα ήθελα να αφήσω ανακαλύπτω ότι τον αγαπώ πιο πολύ από κάθε τι, κάθε πέτρα και κάθε δέντρο είναι κάτι ξεχωριστό για μένα…κι ο πόνος που αποπνέει τούτο το νησί είναι και δικός μου πόνος…θυμώνω σαν κάποιος αγνοεί τα γεγονότα ή μιλά απερίσκεπτα… κι ας έλεγα «φωτιά να πιάσει να καεί εμένα δεν με νοιάζει» τώρα αισθάνομαι στο άκουσμα αυτής της φράσης πόνο από κάψιμο σε όλο  μου το κορμί…

Γιατί τελικά όσο κι αν παλεύεις να κρύψεις πίσω από μίσος την αγάπη εκείνη βρίσκει διέξοδο και ξεγλιστρά.. δριμύτερη!

 

…Δωσ’ μου το χέρι σου να κρατηθώ…

ο σημαντικότερος στίχος για μένα σ’ αυτό το τραγούδι για μένα είναι αυτός διότι είναι μια κραυγή βοήθειας που όλοι κάποτε θέλουμε να φωνάξουμε… πόσες και πόσες φορές δεν χρειάστηκα βοήθεια αλλά δεν τόλμησα να την ζητήσω… αντί να τσιρίξω δυνατά βουβάθηκα και κουρνιασα σε μια γωνιά.. σε όλες εκείνες τις στιγμές αφιερώνω το τραγούδι αυτό αλλά και σε όσους πραγματικά χρειάζονται βοήθεια κι όταν φωνάζουν κανείς δεν ακούει..ίσως γιατί είμαστε κουφοί…ίσως γιατί είμαστε παχύδερμοι κι αναίσθητοι…ας ανοίξουμε τα αφτιά μας λοιπόν για να ακούσουμε!