…Πάρτυ καλοκαιρινό για τον Παναγιώτη!

ca1vghh0.jpg

Πάρτυ καλοκαιρινό

Φίλοι Για Πάντα

 

Μια νέα μέρα ξεκινά, γυρνώ τη πλάτη στα παλιά

κοιτάω μπροστά και κάνω όνειρα

Κάνω μια καινούργια αρχή, αλλάζω πλεύση και γραμμή

κοιτάω μπροστά και κάνω όνειρα

Και κοίτα μάθε πως να φέρεσαι ανάλογα

όσα πίστευα ακούγονται παράλογα

Φιλοσοφίες με ξενέρωσαν αφόρητα

Οι συμβουλές με έχουν κουράσει τρομερά

Τραγούδα χαμογέλα είναι η ζωή μια τρέλα

σαν ένα πάρτυ καλοκαιρινό

Τραγούδα χαμογέλα είναι η ζωή μια τρέλα

το πάρτυ που μου πήρε το μυαλό

Οοο Οοο πάρτυ καλοκαιρινό

Οοο Οοο μου πήρε το μυαλό

Μη νομίζεις θα κρυφτώ, όσα νιώθω θα τα πω

κοιτάω μπροστά και κάνω όνειρα

Πίσω δεν ξαναγυρνώ, δεν τους χαρίζω ούτε λεπτό

κοιτάω μπροστά και κάνω όνειρα

Και κοίτα μάθε πως να φέρεσαι ανάλογα

όσα πίστευα ακούγονται παράλογα

Φιλοσοφίες με ξενέρωσαν αφόρητα

Οι συμβουλές με έχουν κουράσει τρομερά

Είναι η ζωή μια τρέλα ? μπας κι είναι ένα πάρτυ καλοκαιρινό??? Αφιερώνω αυτό το τραγούδι στον φίλο μου Παναγιώτη που τον τελευταίο καιρό έχει χάσει τη γη κάτω απ’τα πόδια του.. έχασε πολλούς φίλους και κοντά μ’αυτούς έχασε ακόμη το νόημα της ζωής,την ικανότητα του να ξεχωρίζει τους ανθρώπους και κάθε είδους αυθορμητισμό.

Η ζωή είναι όντως ένα πάρτυ καλοκαιρινό?! Για μένα είναι ένα πάρτυ καλοκαιρινό ακόμη κι αν έχουμε βαρύ χειμώνα!!! Έχουμε πενθήσει πολύ τα τελευταία χρόνια όμως αυτοί που έφυγαν έφυγαν και δεν γυρίζουν πίσω πια..εμείς όμως είμαστε ακόμη εδώ κι έχουμε μια μάχη με τη ζωή που πρέπει πάση θυσία να τη κερδίσουμε!!!

Είναι άδικο να παίρνεις ένα κωλοαμάξι για να περάσεις καλά και τελικά αυτό να είναι η καταστροφή σου! Παρόλα αυτά η ζωή δεν σταματάει,το αντίθετο συνεχίζεται.. μια νέα μέρα ξεκινά.. και αξίζει να την ζήσουμε όσο πιο έντονα γίνεται!!! Ελπίζω να βρείς το νόημα της ζωής σύντομα γιατί είναι κρίμα να χαραμίζεσαι συνεχώς στο χθές…

 ΚΟΙΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ ΟΝΕΙΡΑ!!!

Επειδή μπορεί κανείς να παρομοιάσει τη ζωή με ένα σωρό παιχνίδια.. όμως στην ουσία είναι ένα πάρτυ καλοκαιρινό! Χα! 😉

… Στους φίλους που έφυγαν νωρίς πριν καν αλέκτωρ λαλήσει τρεις!

Σας παραθέτω τους στίχους μιας κοπέλας με πολύ ταλέντο σε κάθε είδος τέχνης. Είναι μικρή, έξυπνη και την λένε Μαριλένα.. τα ποιήματά της δεν έχουν τίτλο απλά θα ήθελε κάποια στιγμή να μελοποιηθούν. Έτσι αποφασίσαμε να τα δημοσιεύσουμε στο ταπεινό μου Blog- λέμε τώρα- και αν κανείς γουστάρει να τα μελοποιήσει και τα παιρετέρω ας το κάνει .. εννοείται πώς θα μας τα στείλει να τα ακούσουμε κι εμείς. Χα!

56.jpg

Τι γίνεται επιτέλους σ’αυτή τη ζωή; όλοι χάνονται σε μια στιγμή;

εγώ κι εσύ φίλοι κολλητοί,μα τώρα εσύ έχεις χαθεί

σε πήραν τα ναρκωτικά, το τσιγάρο και το χασίς

προσπαθείς να ξεφύγεις μα δεν μπορείς

κι εγώ σε βοηθάω την αλήθεια να βρείς

μα εσύ με αποφεύγεις χωρίς να το σκεφτείς

πώς δεν είναι μαγκιά να χάνεις τη ζωή

Από την Μαριλένα Συρίμη

Aν έχει κανείς καμιά ιδέα για κάποιο τίτλο ή οτιδηποτε άλλο ας μας το γράψει.. δεκτές όλες οι παρεμβάσεις

…Aν δεν υπάρχει δρόμος θα χαράξουμε κι ας είναι μονοπάτι!!

Έψαχνα θέμα για το Blog μου και καθώς ήμουν στη μέση μιας συνομιλίας ξαφνικά μου ήρθε έμπνευση από το πουθενά.Λοιπόν υπάρχει κανείς που να ταυτίζεται με την εξής άποψη μου; διαβάστε παρακάτω κι αφήστε αν θέλετε το σχόλιο σας.Σε όλους τους τομείς πιστεύω πώς πρέπει να διεκδικούμε αυτό που μας ανήκει ή αυτό που νομίζουμε ότι κάποτε θα μας ανήκει. Για παράδειγμα, καθημερινά συναντάμε ανθρώπους με τους οποίους υποχρεούμαστε – θέλουμε, δεν θέλουμε –  να συνεργαστούμε και κατ’ επέκταση να ανεχτούμε. Οι μαθητές πρέπει να συνεργαστούν με τους καθηγητές τους είτε το θέλουν είτε όχι-που τις πιο πολλές φορές όχι μόνο δεν θέλουν αλλά τους απεχθάνονται κιόλας – και τανάπαλιν.

Πολλές φορές νιώθουμε να μας αδικούν, κυρίως οι προϊστάμενοι μας ή όποιος έχει περισσότερη εξουσία.. τι κάνουμε συνήθως ; μιλάμε; Λέμε την άποψη μας; Αν την λέμε την στηρίζουμε; Δεν φτάνει να λέμε την άποψή μας μέσα από τυχαία blogs γιατί η ζωή είναι εκεί έξω, εκεί δίνονται καθημερινά οι μάχες .. Υπάρχει κανείς που να λεει»εγώ δεν το ανέχομαι αυτό» και να κάνει τα λόγια έργα;; Εγώ προσπαθώ να το κάνω εσείς ;

Ποιος είναι έτοιμος να κάνει την διαφορά;; Ποιος μπορεί να πει όχι στο χρήμα, στην δολίευση, στην εύκολη εξοικονόμηση χρημάτων; Ποιος μπορεί να επιβιώσει χωρίς να έχει ένα μέσο στο δημόσιο απλά και μόνο επειδή έχει αξίες και ηθική;; Για παράδειγμα, εγώ σαν σκεπτόμενoς άνθρωπος και μελλοντικός πολίτης προβληματίζομαι για το αν τα άτομα που απαρτίζουν το δημόσιο σύστημα μας είναι ικανά για να βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά για την κοινωνία. Οι περισσότεροι απλά κάνουν στωικά την δουλειά τους και περιμένουν πώς και τι την 25η του μήνα για να πληρωθούν.Μην αντέχοντας τις αδικίες αποφάσισα να κάνω κάτι παραπάνω από το να μην μιλάω-πράγμα που έκανα μέχρι πριν από λίγο καιρό. Δεν είναι δίκαιο δυο παιδιά διαφορετικού ήθους και χαρακτήρα να μην βαθμολογούνται το ίδιο σε μια εξέταση. Επειδή το ένα είναι πιο ατίθασο από το άλλο. Στα γραπτά δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις. Γράφουν τα ίδια πάνω κάτω με διαφορετική διατύπωση και το φαινομενικά ήσυχο και ‘καλό’ παιδί παίρνει όλες τις μονάδες ενώ το άλλο ούτε καν τις μισές.. Φανταστείτε αν αυτό συμβαίνει στη 2α Λυκείου τι πρόκειται να συμβεί όταν κάποιος θα διεκδικήσει μια θέση εργασίας ή μια προαγωγή κτλ. Που φτάσαμε δηλαδή; Έλεος Ακόμη δεν είναι άδικο να παλεύεις μόνος ενάντια στην δολιοφθορά με στόχο ένα καλύτερο αύριο και να έχεις ένα ρεύμα ορμητικό να αντιμετωπίσεις; Επειδή όλοι σκέφτονται το συμφέρον τους και την τσέπη τους ; Κι αν δεν είναι όλοι τότε οι περισσότεροι αν δεν έχουν συμφέρον δεν ασχολούνται με κάτι. Μια φίλη μου είπε: «δεν πρόκειται να υπάρξει άλλος Che ή άλλος  Castro για να κάνει την διαφορά! Η εποχή μας δεν έχει αφανείς ήρωες όπως νομίζεις !!» ξέρετε τι απάντησα; διαβάστε: «η Αμαλία τι είναι?? Μια ηρωίδα που όλα όσα μας έγραψε ήταν η ωμή πραγματικότητα, μια ζωή που είχε ζήσει.. μια ζωή χάλια εξαιτίας ανθρώπων που αδιαφορούσαν για το πρόβλημά της.. εξαιτίας γιατρών που δεν είχαν το θάρρος να πουν ‘δεν ξέρω’ κι έτσι της έλεγαν ότι πάσχει από ιδιοπάθεια».Η Αμαλία ,λοιπόν, τόλμησε να αγωνιστεί ενάντια στα μεγαλύτερα θεριά(τον καρκίνο) κι εμείς οφείλουμε να συνεχίσουμε το έργο της. Εκείνη έκανε την διαφορά αισθητά είδη το Blog της δεν αποτελούσε γι’αυτή ένα μέσο έκφρασης αλλά μπορούσε να γνωστοποιήσει γεγονότα που αν μεριμνήσουμε εμείς οι ίδιοι θα αλλάξουν. Όλοι έχουν δικαίωμα στην δημόσια υγεία .

Πώς λοιπόν εμείς μπορούμε επιτρέπουμε να συμβαίνουν τα χειρότερα στον διπλανό μας και σαν να μην φτάνει αυτό αδιαφορούμε κι από πάνω; Πώς γίνεται να υπάρχει κάποιος δίπλα μας που κυριολεκτικά να ζει την ‘ζωή εν τάφω’  κι εμείς να μην το ξέρουμε;

Που έχουμε φτάσει πια; Καταντήσαμε τέρατα αναισθησίας που δεν νοιάζονται για τίποτα;

Μόνο ο θάνατος δεν είναι αναστρέψιμος όλα τα υπόλοιπα διορθώνονται…Η Αμαλία έφυγε κι αυτό δεν αλλάζει, όμως η κατάσταση στον ιατρικό κόσμο είναι αλλιώτικη τώρα πια γιατί εμείς (όλοι bloggers) θα συνεχίσουμε το έργο που άρχισε εκείνη για την ίδια μα πιο πολύ για τις ‘Αμαλίες’ που έμειναν πίσω να δίνουν τον δικό τους αγώνα.«ΘΕΛΩ» και «ΜΠΟΡΩ» αυτές είναι οι λέξεις κλειδιά για την αρχή.. την αρχή της βελτίωσης μας, του καθενός ξεχωριστά, της κοινωνίας και του κόσμου ολόκληρου. Μπορεί τώρα σε μερικούς «απαισιόδοξους» να φαίνονται ιδανικά και ακατόρθωτα όλα αυτά όμως στην πραγματικότητα δεν είναι.Για έναν κόσμο που το χαμόγελο ενός παιδιού θα είναι αρκετό για να φωτιστεί όλη η πλάση του… το χαμόγελο ενός παιδιού σαν την Λυδία που δίνει και εκείνη ακόμα μια μάχη με τον καρκίνο κι ας είναι μόλις τεσσάρων χρονών

Εγώ ΘΕΛΩ και ΜΠΟΡΩ εσείς;

Ο θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσας!

Επειδή η συγγραφέας αυτού του blog έχει κολλήσει κάπως με τα θέματα των post διαβάστε αυτό μ έχρι να βρεί ένα θέμα της προκοπής -που θα ‘λεγε και η μητέρα… Ακόμη ένα copy-paste από το καραψαγμένο Blog του Γίώργου Μαργαρίτη http:/gmargari.wordpress.com.

Απολαύστε το!!! 

Πόσες φορές βρεθήκατε στην δυσάρεστη θέση να χαρακτηρίσετε τη χαμηλή νοημοσύνη κάποιου και η μόνη λέξη που σας ήρθε στο μυαλό ήταν αυτή η κοινότυπη λέξη “βλάκας”? Το λεξικό Magenta είναι εδώ και σας δίνει τη λύση! Ψάχνοντας στον “Ελληνικό Θησαυρό” για συνώνυμα της λέξης “βλάκας” στο λεξικό Magenta εμφανίστηκαν τα εξής -ουκ ολίγα- συνώνυμα (όλα έχουν γίνει copy-paste από το Magenta):

  • αμβλύνους
  • ανεγκέφαλος
  • ανόητος
  • αποβλακωμένος
  • άσοφος
  • ασύνετος
  • αχμάκης
  • βλακέντιος
  • βλακόμετρο
  • βλακόμουτρο
  • βλίτο
  • δύσνους
  • ευήθης
  • ζαβός
  • ζουλάπι
  • ζωντόβολο
  • ζώο
  • ηλίθιος
  • κουτεντές
  • κουτορνίθι
  • κουτός
  • κτήνος
  • κωθώνι
  • μάπας
  • μικρόνους
  • μοσχάρι
  • μπουμπούνας
  • μπουμπουνοκέφαλος
  • μπουνταλάς
  • μπούφος
  • μωρός
  • ντουβάρι
  • ορνιθόμυαλος
  • όρνιο
  • σερσέμης
  • στόκος
  • τούβλο
  • τρίχας
  • τυφλόνους
  • χάβαρο
  • χαζός
  • χαϊβάνι
  • χαλβάς
  • χάννος
  • χάχας
  • χοντρόμυαλος

Εντυπωσιάστε τους φίλους σας! Γίνεται η ψυχή της παρέας! Την επόμενη φορά που κάποιος θα κάνει ή θα πει μια βλακεία, μπορείτε κάλιστα να ανατρέξετε σε αυτήν εδώ τη σελίδα και να βρείτε ένα κατάλληλο χαρακτηρισμό με τον οποίο να κάνετε τους φίλους σας να μείνουν άναυδοι με τις γνώσεις σας!  Ευχαριστούμε τον Γιώργο Μαργαρίτη θερμά!!!

Η Αρρώστια δεν κάνει διακρίσεις:Μια μικρή Αμαλίτσα!!!

Από τα blogs: http://gmargari.wordpress.com & http://lydia-tigria.blogspot.com

523992074_9c42300f53.jpg

…δεν θα γράψω κάτι ιδιαίτερο σήμερα. Δεν μου βγαίνει ακόμα…θα γράψω μόνο τα δεδομένα.

Ο όγκος της Λυδίας έχει αρχίσει να μεγαλώνει, από ό,τι φαίνεται αρκετά γρήγορα. Οι δείκτες που μετρώνται με μια ειδική διαδικασία φασματοσκόπησης δείχνουν ότι τα κύτταρα του εχθρού είναι καλά οργανωμένα, δυνατά, και επιτίθενται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Έχουμε ακόμα όπλα… μπορούμε να πάμε σε επόμενη εγχείρηση, έχουμε ακτινοβολίες, χημειοθεραπεία. Όλα αυτά μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Περιμένουμε τι θα πουν οι γιατροί, αλλά εδώ και τρία χρόνια ένα ερώτημα μας βασανίζει, και απάντηση δεν έχει πάρει: ποια είναι η ισορροπία μεταξύ ποιότητας και ποσότητας ζωής; και τι γίνεται όταν όταν πρέπει να κάνεις τετοιες ασκήσεις στο σκοινί με κάποιου άλλου τη ζωή;

Δεν θα μπω πιο βαθιά στο θέμα γιατί πονάει πολύ… όποιος το έχει περάσει μπορεί να το καταλάβει. Ίσως άλλη στιγμή να καταφέρω να τα βγάλω όλα αυτά από μέσα μου.

Η Λυδία είναι μια χαρά. Παίζει, τρέχει, γελάει και ζει κάθε στιγμή ακατάπαυστα… προσθέτοντας άθελά της χειμάρρους στα δάκρυά μας.

Θα συνεχίσει το κουκλί μας να πολεμάει, αυτό έχει κάνει μέχρι σήμερα και αυτό θα συνεχίσει να κάνει. Μολονότι είναι μικρή, πρέπει να μάθει τα αποτελέσματα. Καταλαβαίνει περισσότερα από όσο πιστεύουμε. Την Κυριακή είπαμε να της τα πούμε μαζί με τα αδελφάκια της που τα ξέρουν όλα. Να της τα πούμε, να την πάρουμε όλοι μαζί μια αγκαλία και να της υποσχεθούμε ότι θα είμαστε μαζί της στη μάχη, ότι δεν θα την εγκαταλείψουμε ποτέ, ότι δεν θα πάψουμε ποτέ να την αγαπάμε όσο πιο δυνατά γίνεται…

Ας μάθουμε τον εαυτό μας..!!!

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Το γεγονός ότι  είμαι υγιής !!!

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Οι αγριοφωνάρες της μαμάς  : »Πάλι άργησες για το σχολείο!!!»

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Αχ !!! Δεν θυμάμαι όλα μέρα κάθε μέρα γελάω!!!

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Η δυναμικότητα μου!

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Η αφέλεια μου!!!!

6. Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;

Σε όλα. Λάθη= άνθρωπος

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσθε περισσότερο;

Με τον Ερνέστο Γκεβάρα (che)

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Κάποιος που μου δίδαξε πολλά!!!

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

το ταξίδι μου στην Αγία Μαρίνα για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2004

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Όλοι όσοι γράφουν μέσα απ’την καρδιά τους.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα;
Την ικανότητα του να συζητάει και να με πείθει ακόμη κι αν διαφωνώ κάθετα.

12. … και σε μια γυναίκα;
Το ίδιο!

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Eίναι άγνωστος ακόμη!

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε, κάνοντας ντους;
Ποιο να πρωτοθυμηθώ???

15. Το βιβλίο, που σας σημάδεψε;
…Ερνέστο Γκεβάρα 

16.Ποια ταινία σας σημάδεψε;
καμιά ακόμη!

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
ο εαυτός μου!

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
μπλέ μπλέ μπλέ μπλέ

19. Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερη επιτυχία σας;
που καταφερα να γίνω καλύτερος άνθρωπος απ’ότι ήμουν και  που συνεχίζω να προσπαθώ!!!

20. Ποιο είναι το αγαπημένο σας ποτό;

Η coca cola που πάει με όλα!!

(που λέει κι ένας φίλος)

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για το χαμένο χρόνο.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τους βρώμικους ανθρώπους.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να παίζω την κιθάρα μου !!

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να χάσω αυτούς που αγαπώ για πάντα!

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Σε πολλές!!! Θα το πάρουμε από τα παιδικά μου χρόνια ή από την προσχολική ηλικία γιατρέ;;

26. Ποιο είναι το μόττο σας;
carpe diem

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Αγκαλιά με τον ανθρωπό μου!!! Αν τον βρώ ποτέ!!!

28. Εάν συναντούσατε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τι να κάνω για να μην χασω τους ανθρώπους που αγαπάω!

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσθε αυτό τον καιρό;
Αχ πάλι δύσκολες ερωτήσεις!!!

Το απόλυτο αυτό ερωτηματολόγιο το δανείστηκα από το blog agadir.wordpress.com!!! Eυχαρίστω!

Η ιστορία του δικού μου blog

 Δεν πάει ούτε ένας χρόνος από τότε που έβαλα Ίντερνετ στο σπίτι και νιώθω ότι μέσα σε λίγους μήνες έμαθα ένα σωρό χρήσιμα πράγματα!

 Έψαξα λοιπόν να βρώ πληροφορίες για αγαπημένους καλλιτέχνες και άλλα πρόσωπα κι εκεί που έκανα click στο google σχετικά με τους Πυξλαξ  βρήκα κάτι που μου κίνησε την περιέργεια πραγματικά! Μέσα στα αποτελέσματα αυτής της αναζήτησης ήταν και το εξής:»ΠυξΛαξ Σουρεαλ μαλακία στο τετράγωνο μείον ρίζα πέντε….» Έκανα click και μπήκα στο πιο απίθανο Blog που μου άνοιξε τα μάτια για τα καλά.Αναρωτιέστε  ποιο είναι αυτό το blog ε???? (και ναι το oscar παει στον monsieur .. GEORGE MARGARITIS!!!!) Για όσους αγνοήτε την ύπαρξη αυτού του Blog έρχεται η θεία επιφώτηση: http:/gmargari.wordpress.com

Διάβασα βέβαια το κείμενο σχετικά με τους ΠυξΛαξ που είχε στο blog του ο θεός Γιώργος στο οποίο τους έβριζε κυριολεκτικά!!! Φυσικά θύμωσα στην αρχή όχι με το τι έλεγε αλλά με τον τρόπο που το έλεγε όμως περιπλανήθηκα μέσα στο blog του και βρήκα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Έμαθα για το τι συμβαίνει στον κόσμο ή μαλλον έμαθα για τα παρασκήνια των γεγονότων… Γιατί μέχρι τότε εγώ ήμουνα ένα απονήρευτο κοριτσάκι που δεν έβαζα κακό με το νου μου!!! Ο Γιώργος μου άνοιξε τα μάτια …

Μια καλή μέρα αφού επισκέφτηκα για πολλοστή φορά το blog του είδα ότι είχε κάνει μια παραπομπή στο Blog της Αμαλίας ΜΑΣ!!! Μπήκα και διάβασα τα όσα της συνέβηκαν. Ο τρόπος που τα έγραφε ήταν πραγματικά ανεπανάληπτος..εκεί είναι που καταλαβαίνεις ότι ο άλλος σου μιλάει μέσα  απ’την καρδιά του! Ένα κείμενο της ήταν αρκετό για να με βάλει κατ’ευθείαν στο κλίμα.. Ήθελα να αφήσω σχόλια όμως τα λόγια ήταν περιττά, οι λέξεις ήταν φτωχές,αδύναμες να εκφράσουν τα αισθήματα που είχα απέναντι στην συγγραφέα του blog εκείνου.

Προχθές έμαθα από το Blog του Γιώργου ότι η Αμαλία μας άφησε κι ότι η σημερινή μέρα σε όλα τα ελληνικά blog θα είναι αφιερωμένη στην μνήμη της!

Έφτιαξα αυτό το blog για εκείνη που με το παραδειγμά της φώτισε τον δρόμο για να αλλάξουν τα πράγματα, να ευαισθητοποιηθούμε και να ενεργοποιηθούμε !!! Όμως αυτό το blog φτιάχτηκε για όλες εκείνες τις «Αμαλίες» που είναι εκεί έξω και κάποιες μπορει να είναι αναμεσά μας χωρίς να το ξέρουμε και παλεύουν μόνες με τα μεγαλύτερα θεριά:την λευχαιμία, τον καρκίνο κι ένα σωρό άλλες αρρώστιες.

Τέλος .,για να κλείσουμε συτό το Post θέλω να πώ ή μάλλον να γράψω πώς παρόλο που δεν γνώριζα την Αμαλία προσωπικά πήρα ένα μάθημα ζωής απ’εκείνη. Νόμιζα ότι τα προβλήματα μου ήταν ανυπέρβλητα κι ότι δεν είχαν λύση… όμως κατέληξα σε πολύ σημαντικά συμπεράσματα:

  • Αν έχεις την υγεία όλα τα άλλα μπορείς να τα λύσεις.. ας μην θεωρούμε ότι η υγιεία μας είναι κάτι δεδομένο
  • Αφού η Αμαλία βρήκε την δύναμη μέσα της για να τα βάλει με την αρρώστια της και με όλη την αδικία που την κυνηγούσε τότε κι ο καθένας μας μπορεί να παλέψει με το κάθε τι.. γιατί η δύναμη είναι μέσα μας!!!
  • Έχουμε απομονωθεί τόσο πολύ που καταντήσαμε εμείς οι άνθρωποι απαθείς και αδρανείς.Αναφέρομαι φυσικά στους γιατρούς που επισκέφθηκε η Αμαλία και το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να την εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο.Έκαναν μότο τους το «ο θάνατός σου η ζωή μου».Ας μην περιμένουμε να χαθεί μια »Αμαλία» για να ενωθούμε και να υψώσουμε το ανάστημά μας!