Πέφτω

Στίχοι: Βίκυ Γεροθόδωρου
Μουσική: Γιάννης Χανιωτάκης, Emigre
Πρώτη εκτέλεση: Emigre

Πάλι γυρίζω σε σένα, όμως εσύ πουθενά
κι όλα τα φώτα σβηστά
τα χρόνια, κυνηγάω τα χαμένα, μα δεν τα πιάνω,
χάνω, ψάχνω ξανά

Αν δε σε βρω εδώ, μες το ποτέ θα ζω
Νιώθω πως πέφτω, πέφτω, πέφτω εγώ
Άναψε σαν φωτιά, θέλω να ‘ρθω κοντά
Νιώθω πως πέφτω, πέφτω, πέφτω ξανά

Πάλι γυρεύω το χάδι, όμως δεν έχει ψυχή
Όλα τα πήρες εσύ
Στα χείλη, του φιλιού σου το σημάδι
πάλι με καίει, φταίει, μένει εκεί

Αν δε σε βρω εδώ, μες το ποτέ θα ζω
Νιώθω πως πέφτω, πέφτω, πέφτω εγώ
Άναψε σαν φωτιά, θέλω να ‘ρθω κοντά
Νιώθω πως πέφτω, πέφτω, πέφτω ξανά

Πάλι γυρίζω σε σένα
Πέφτω σε δίχτυα στημένα

Αν δε σε βρω εδώ, μες το ποτέ θα ζω
Νιώθω πως πέφτω, πέφτω, πέφτω εγώ
Άναψε σαν φωτιά, θέλω να ‘ρθω κοντά
Νιώθω πως πέφτω, πέφτω, πέφτω ξανά

Γιατι κάποιος που αγαπάμε μας απογοητεύει? Και να πεις ότι ειναι η πρώτη φορά που το κάνει λες εντάξει θα δώσω μια δεύτερη ευκαιρία… αλλά όταν είναι η χιλιοστή φορά σκέφτεσαι ότι πια δεν αξίζει τον κόπο να προσπαθώ μόνος!

Ίσως πάλι ακριβώς επειδή κάποιος μας έχει φερθεί άσχημα μια φορά να νομίζει αφού το έκανε την πρώτη φορά κι ήταν όλα εντάξει ότι μπορεί άνετα να το κάνει ξανά και ξανά! Τι να πώ ? Εμείς οι άνρθωποι δεν βάζουμε μυαλό εύκολα κι ούτε κι εγώ αφού συνεχίζω να δίνω ευκαιρίες σε έναν άνθρωπο που δεν αξίζει…

Περνάς καλά στην αρχή κι όταν μετά έρθουν τα σοβαρά πράγματα του τύπου “Θελω αυτό” ή “με ενοχλεί αυτο” που πρέπει αμφότεροι να τα εφαρμόσουν αρχζίζουν τα μα μου σου ξου του μανταλάκια, που λέει κι λαος. Όμως δεν είναι παράλογο ενώ σου λέει κάτι και το κάνεις όταν ζητάς κι εσύ κάτι να σε γράφει?

Προσωπικά το θεωρώ έλλειψη σεβασμού καθώς βρίσκει εφαρμογή το ρητό που λέει “τα δικά σου δικα μου και τα δικά μου πάλι δικά μου”. Κι όχι μόνο έλλειψη σεβασμού αλλά και απληστία και αχαρηστία διότι από την στιγμή που κάποιος στα δίνει όλα υποτίθεται ότι δινείς κι εσύ ότι έχεις… Κάνεις υποχωρήσεις όταν πρέπει και κυρίως συζητάς με τον άλλο προσπαθώντας να βρεις μια λύση..

Βέβαια διαλλακτικοί δεν είναι όλοι.. Δυστυχώς! όμως αυτό είναι το σωστό γιατι απ’την στιγμή που κάνεις ένα λάθος πρέπει να το συζητάς και να το διορθώνεις… όχι μόνο να απαιτείς κι όχι μόνο να ζητάς τα ρέστα για πράγματα που δεν σου αρέσουν γιατί όταν ζητήσουμε κι εμείς μια εξήγηση τσαντιζεσαι και δεν απαντας!

Συμπερασματικά, αν κάποιος σου δείχνει αδιαφορία και περιφρόνηση, με το να σε γράφει ή να κάνει πώς δεν υπάρχεις ή απλά να μην λέει ότι είναι μαζί σου έιτε γιατί ντρεπεται είτε γιατί θέλει να το παίζει γόης, δεν έχει καμία αξία πλεόν στη ζωή ΜΟΥ !  Θα παραμείνει στο περιθώριο γιατί έτσι το διάλεξε…Ο ι σχέσεις θέλουν δύο κι εγώ κουράστηκα να είμαι μόνη!

Και ερωτώ:” περιμένουμε και ζουμε εναγωνιωδώς κάποιον να μας συστήσει τι είναι ευτυχία?”

Για να γίνω πιο συγκεκριμένη έχω μια φίλη που την λένε ας πούμε Μαρία και ζει το δικό της παραμύθι! Ξέρετε τα γνωστά, είναι ο πρίγκιπας -λέμε τώρα- πάνω στο άσπρο(που μαρτυρεί την αγνότητα  και την τελειότητα)άλογο! Είναι έδώ και ένα χρόνο με ένα παιδί το οποίο είναι τα άκρως αντίθετα με εκείνη… Άσπρο λέει αυτή..Μαύρο εκείνος!

Βέβαια η φίλη μου νομίζει ότι είναι ευτυχισμένη για παράδειγμα μου λέει ότι ναι μεν τρώγονται καθημερινώς αλλά τα προτερήματα του Αντρέα είναι πολλά και αντισταθμίζουν τα ελαττώματά του! Ο Αντρέας για μένα είναι ψιλοκάφρος, και χρησιμοποιώ εδώ την ευγενέστερη λέξη για να τον χαρακτηρίσω! Είναι ΜΠΑΤΣΟΣ με όλη τη σημασία της λέξεως και σε όλες τις απόψεις ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ!

Η Μαρία όμως είναι μια καλή κοπέλα με όνειρα και ιδέες και είμαι σίγουρη για εκείνη ότι θα πάει μπροστά… Στις αρχές νόμιζε ότι είναι ο ΤΕΛΕΙΟΣ άντρας ο άντρας ο ΣΩΣΤΟΣ! Έπλαιε σε πελάγη ευτυχίας και όλα στον κόσμο της περιστρέφονταν και είχαν ως πυρήνα τους τον Αντρέα! Δε λέω ότι ο Αντρέας δεν την αγαπάει αλλά την κάνει και υποφέρει!

Κάθε 2 βδομάδες σχεδόν τρώγονται,μαλώνουν και μονίμως στην ώρα του ημερήσιου καφέ προσπαθούμε ΜΑΤΑΙΑ να της ανοίξουμε τα μάτια.. Και δεν λέω να τις ανοίξουμε τα μάτια επειδή τον αντιπαθούμε αλλά επειδή η ίδια δεν περνάει καλά…Μια μας λέει ότι το καταλαβαίνω ότι δεν ταιριάζουμε και μια  μας λέει ότι είναι το ΤΕΛΕΙΟ ζευγάρι!

Δεν ξέρω πια τι να κάνω και πώς να την συμβουλεύσω… πώς εξηγείς σε κάποιον που νομίζει πώς είναι ευτυχισμένος ότι στην πραγματικότητα είναι απίστευτα μίζερος?

Και φυσικά σε κάθε τελειώμα της κουβέντας ,αφού μας τον έχει κατηγορήσει μέχρι αηδίας μας λέει ότι τον αγαπάει κι ότι έχει τόσα προτερήματα που την κάνουν και μένει μαζί του… Τώρα εγώ έρχομαι να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου και να πώ το εξής: “ Κάτσε ρε κοπελιά δεν ξέρεις τι θες ή μου φαίνεται.. εσυ δεν λές ότι είναι έτσι και γιουβέτσι και αλλιώς? Δηλαδή για μια στιγμή να καταλάβω τον θες ή δεν τον θες? Κι αν είναι τόσο τέλειος όσο λες εσύ γιατί θυμώνεις και τσαντίζεσαι κάθε τρεις και λίγο?”

Αυτή η κοπέλα θα χωρίσει έτσι όπως παν τα πράγματα αλλά εγώ απορώ και λέω πρέπει να πιάσουμε πάτο? Πρέπει να φτάσουμε εκει που δεν υπάρχει πιο κάτω για να συνηδειτοποιήσουμε ότι η μόνη διέξοδος είναι προς τα πάνω? Δεν κατηγορώ βέβαια την κοπέλα αλλά παραξενεύομαι είμαι εγώ τόσο ψυχρά λογική ή αυτή είναι τόσο ονειροπόλα?

Κι ας υποθέσουμε ότι δεν χωρίσουν και μένουν μαζι, αφου η ίδια ,όπως λέει, καταπιέζεται! Είμαστε τόσο αναπποφάσιστες εμείς οι γυναίκες? Τόσο ώστε να μην ξέρουμε τι μας γίνεται? Εμείς τα ώριμα όντα , που αποκαλούμε το άλλο φύλο άβουλο και ανίκανο ? Εμείς που είμαστε τόσο τρανές και μπορούμε να κάνουμε τα πάντα και να γίνουμε καλύτεροι από το άλλο φύλο δεν μπορούμε-και είναι εντελώς γελοίο- να τους αποχωριστούμε…

Και κάπου εδώ πρέπει να κλείσω γιατί πολύ κράτησε η φλυαρία… Ναι φτάνεις στον πάτο και κάποια στιγμή θα είμαστε εκεί με σωσίβια και μάσκες έτοιμες να πάρουμε μια βαθιά ανάσα για να βουτήξουμε μέχρι τον πυθμένα και να την τραβήξουμε προς τα επάνω, γι’αυτό είναι οι φίλοι άλλωστε! Όμως το βλέπουμε που πάει το πράγμα από την αρχή, το βλέπουμε ότι οδηγεί προς την καταστροφή γιατί επιμένουμε να κάνουμε την ίδια διαδρομή… Άνθρωπος μετά σου λέει το ανώωτερο από όλα τα όντα!

Η φίλη μου υποφέρει και σταδιακά το πρόβλημά της θα οξύνεται αλλά έχει ανάγκη, πιστεύω ,να ζήσει το παραμύθι να πιστέψει πώς όλα είναι τέλεια, να παραμυθιαστεί! Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθεί αλλά προσέξτε μην προσπεράσει και δεν το πάρετε χαμπάρι!

Κι εγώ η καημένη που νόμιζα ότι όλα και όλοι γενικότερα μέσα σε αυτό το σύμπαν είναι καλοπροαίρετοι… Μπάάά! Μέγα λάθος!

Την πιο πάνω φράση σκοπεύω να την εξηγήσω! Όλοι οι φοιτητές γνωρίζουν για τις λεγόμενες παρατάξεις του πανεπιστημίου και τους σκοπους των αντιπροσώπων των! Το ομολογώ πώς ήμουν υποψιασμένη από την αρχή αλλά πριν λίγο καιρό έρχεται μια φίλη μου ΑΡΙΣΤΕΡΗ -μέχρι εκεί που δεν παίρνει- και μου λέει “ρε γράφτηκα στο Δίκτυο”. Χωρίς πολλή σκκέψη απαντάω “μπράβο!”.

Για όσου δεν γνωρίζουν όπως δεν γώριζα ούτε κι εγώ οφείλω να κάνω την παρακάτω επεξήγηση! Υπάρχουν οι εξής παρατάξεις ΔΑΠ-ΝΔΦΚ(της Νέας Δημοκρατίας) και η ΠΑΣΠ(του ΠΑΣΟΚ), οι οποίες και καλά είναι τα φιλελεύθερα σχήματα διότι δεν πιστεύουν στην ελευθερία ως ιδανικό αλλά πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά , για να το κάνουμμε πιο λιανά πιστεύουν στον καπιταλισμό! Φυσικά στην αντίπερα όχθη βρίσκεται η λεγόμενη ΑΡΙΣΤΕΡΑ, που κατα τα άλλα αγωνίζεται για την ενότητά της! Για να γίνω πιο σαφής υπάρχει η ΠΚΣ (του ΚΚΕ) η ΕΑΚτης ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ) και το Δίκτυο(του ΣΥΡΙΖΑ).  Τα αριστερά κόμματα πρεσβεύουν τα γνωστά κοινοκτημοσύνη, όχι στο δικομματισμό, ναι στον ΜΑρξισμό κτλ κτλ.!

Νομιζόμενη ότι η Αριστερά είναι σαφώς καλύτερη από τους ΠΑΣΠΙΤΕΣ και τους ΔΑΠΙΤΕΣ αλλά αμ δε έκανα μέγα λάθος! Γιατί βλέπετε όλα τα σχήματα έχουν συνεργασία κι αν πάει κανείς σε μια Γενική Συυνέλευση θα καταλάβει ότι ο ένας κατηγορεί τον άλλον ότι παρα τα όσα πρεσβεύουν συνεργάζονται υπογείως… Εγώ πήγα σε μια ολομέλεια του Δικτύου και οφείλω να πώ ότι κατά κάποιο τρόπο μαγεύτηκα.. ΤΑ παιδια φυσικά είχαν εξαίρετο λέγειν και ακράδαντη επιχειρηματολογία (αυθεντικοί νομικάριοι με άλλα λόγια).

Πηγαίνω στην Ολομέλεια του Δικτύου και την επομένη πηγαίνω στην Γενική Συνέλευση. Συμφωνούσα στα περισσότερα που έλεγαν τα παιδιά του Δικτύου και ψήφισα το πλαίσιο τους με χαρά!

Μετά βέβαι από μερικές μέρες βρισκόμαστε στην σχολή όπου γίνεται το εξής επεισόδιο: Τα παιδιά από τα ΕΑΚ(οι αριστεροί σύντροφοι μας) αποφασίζουν να στερήσουν από όλα τα παιδιά της σχολής με το έτσι θέλω το δικαίωμα να συμμετέχουμε στο ΠΑνσπουδαστικό Συνέδριο. Για να μην πολυλογώ είχανε πέσει από πάνω από τους Αριστερούς Συντρόφους μας όλοι οι αντιπροσώποι των άλλων σχημάτων να τους πείσουν πώς κανένα δικαίωμα δεν έχουν και καθόλου δημ,οκρατικό δεν είναι να το κάνουν αυτό(ποιό???- να παρακωλύουν την διαδικασία για όλους τους υπόλοιπους! )

Βέβαια εμείς οι ξεφτύλες που ναι μεν δηλώνουμε αριστεροί αλλά τα χάλια μας καθόλου δεν τα κοιτάμε λέμε την εξής παπαριά! Η αριστερά έχει ένα όπλο δυνατό..και ποιο είναι αυτό θα μου πείτε? Η ενοτητά της είναι !!! Δηλαδή το γεγονός ότι  κατεβαίνουμε σε κοινά πλαίσια με την ΕΑΚ ή μ ε την ΠΚΣ..όποτε μας συμφέρει κυρίως.. αυτή την φορά καμιά  διάθεση δνε είχαμε να συμφωνήσουμε με τα ΕΑΚ.. οπότε πιάνονται στα χέρια τα παιδιά του Δικτύου με τα παιδια των ΕΑΚ..

Και ερωτώ:” έιμαστε σοβαροί? ” Πλακωνόμαστε επειδή δεν συμφωνούμε? Και να πώ ότι είμαστε ένα αυτόνομο φοιτητικό κίνημα χωρίς συμφέροντα και κούφιες ιδεολογίες να πω εντάξει έχουμε το δικαίωμα και πρέπει να το διεκδικήσουμε! Αλλά από την στιγμή που κάνουμε και εμείς τα ίδια και χειρότερα που πάμε και κάνουμ ε τους καμπόσους κι από πάνω?

Εμείς που λέμε να αλλά ξουμε τον κόσμο και να μην μένουμε με τα χέρια σταυρωμένα κατηγορούμε ότι 3 τυπάδες απ’τα ΕΑΚ παρακωλύουν μια ολόκληρη διαδικασία επειδή νομίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο! Αν δεν συμφωνούν οι ΑΡιστεροί μεταξύ τους πώς θα συμφωνήσουμε με ολους τους υπόλοιπους?

Συμφωνούμε όμως με όσους(και εννοώ τα ΔΑΠιτόσκυλα και τα ΠΑΣΠιτόσκυλα) μυστικά μας καλούν να συνάψουμε συμφωνίες και να αλληλοστηριχθούμε! Μας κατηγορούν οι σύντροφοι ότι συνεργαζόμαστε με άλλα σχήματα αλλά εμείς σαν γνήσιοι ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ βουλώνουμε τα αυτιά μας και υψώνουμε την φωνή!

Εγώ δεν πιστεύω πια σε καμιά ιδεολογία πια .. εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι για τα θέματα του πανεπιστημίου τα σχήματα δεν΄έχουν καμία σχέση! Τι σχέση έχει αν είσαι αριστερός ή δεξιός στα ζητήματα της σχολής ? Ζητήματα όπως η σίτηση, η στέγαση και η αναγνώριση πτυχίου μας απασχολούν όλους αννεξάρτητα από την κλίση μας αριστερη δεξιά κεντρώα ή ζιγκ ζαγκ!

Νιώθω ευτυχισμένη κατά καιρούς … κι έχω να σας εκμυστηρευτώ ότι αυτό το καλοκαίρι ήταν από τα ευτυχέστερα της ζωής μου!

Ελπίζω να ήταν και το δικό σας κάπως έτσι. Δεν είναι μόνο ο έρωτας με ένα πρόσωπο που μας κάνει να πετάμε στα ουράνια!

Εγώ φέτος κατάλαβα ότι μια φορά θα ζήσουμε, γιατί ναι κάποιοι νομίζουν ότι θα ζήσουν και δεύτερη φορα! Κάνουν λάθος!

Ειν’ η ευτυχία  αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει?

Εγώ πάντως τ ην βρήκα εκεί που δεν την περίμενα…

Νιώθω απόλυτα όσους λένε ότι είναι ερωτευμένοι με την ζωή!

Και δεν έχω του κόσμου τα λεφτά-γιατί δεν είναι αυτό που μετράει- ΕΧΩ όμως κόσμο που με αγαπάει και τους αγαπώ κι εγώ!

Ευτυχία λοιπόν είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι!

Και για έναν περίεργο λόγο όλα βαίνουν καλώς από τότε που νιώθω έτσι όλα μου πάνε καλά…Δόξα τω Θεω!

Ήξερα πάντα πώς με την μουσίκή είχα μια ιδιαίτερη σχέση… Πάντα με τραβούσε το όλο θέμα…

Τώρα όμως που ήρθε το ραδιόφωνο πραγματικά πετάω είναι μια πολύ πρωτότυη εμπειρία γιατί όχι μόνο ακούς την μουσική που σου αρέσει αλλά κάνεις και τους άλλους ν α χαίρονται με την μουσσική σου!

Είναι πολύ ωραίο όταν μιλάω με τον κόσμο και μου εκμυστηρεύονται ότι ένα τραγούδι μου τους άρεσε πάρα πο΄λύ κι ας το είχαν ακούσει για πρώτη φορά!!!!

 Σεβόμαστε πάνω από όλα την κουλτούρα του άλλου και προσφέρουμε ένα γνωστό άκουσμα πολλές φορές σε επανεκτέλεση δικής μας επιλογής …

Για τους περίεργους έχω να πώ ότι μπορείτε να μας ακούσετε στο www.politiafm.com

Join us!

Μπρος ή πίσω??

Γιατί η καρδιά μας κάποιες φορές χτυπά τόσο δυνατά που λές τώρα θα πεταχτεί έξω? Χωρίς να δινει ένα προειδοποητικό σήμα για το τι θέλει να κάνει..

Έχετα ποτέ βρεθεί σε διλημμα;Όλη η σύγχυση που μπορεί να νιώσει κάποιος όταν πρόκειται να πάρει μια απόφαση άραγε να είναι άγχος; αγωνία; αγάπη; ζήλεια; θυμός; έρωτας;

Ότι κι αν είναι από όλα αυτά που με/μας/σας/σε κάνει να καρδιοχτυπώ θέλω να το ζήσω στο έπακρο..

“Άσε με να κάνω λάθος μην παριστάνεις το Θεό

Άσε με να βρώ μονάχος τι μου παίρνει τα μυαλά

Άσε με μονάχος μου να νιώσω την ουσία μέσα σε όλα που ‘χεις πει

Αν με χάσεις αιτία θα ‘σαι ΕΣΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

Μα είναι δυνατόν να θέλει κανείς να βοηθήσει τυφλούς και κωφούς ανθρώπους και να μην του το επιτρέπει η κοινωνία..?
Πρόσφατα ένιωσα την ανάγκη να βοηθήσω και σκέφτηκα πώς θα ήταν σωστό να μάθαινα τη νοηματική και το σύστημα των τυφλών..
Βέβαια, δεν ήξερα αν στην πόλη που σπουδάζω υπάρχει έστω οίκος τυφλών.Μπήκα στην επίσημη ιστοσελίδα και πήρα την ηλεκτρονική διέυθυνση..Επικοινώνησα με τους ιθύνοντες και ρώτησα αν εδώ υπάρχει οίκος τυφλών. Η απάντηση που πήρα ήταν πραγματικά τραγελαφική..μου γράφει η εν λόγω υπεύθυνη του τμήματος:

”Δυστυχώς, υπάρχουν μόνο στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη”

Καλά μα είναι δυνατόν? Είναι δυνατόν να υπάρχουν τυφλοί και κωφοί μόνο στις μεγάλες πόλεις? Οι υπόλοιποι ανά την Ελλάδα τι πρέπει να κάνουν? Να μετακομίσουν? Δηλαδή αν για έναν υγιές άνθρωπο είναι δύσκολο να προσαρμοστεί σε ένα καινούριο μέρος φανταστείτε για τον τυφλό ή τον κωφό που έχει πολύ περισσότερες ανάγκες.. Αυτούς τους ανθρώπους τους αποκλείουμε από την “τέλεια” κοινωνία μας? Ή μήπως να πιστέψω ότι μόνο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη γεννιούνται τυφλοί και κωφοί..?

Αν είναι δυνατόν .. Και γιατί ρε φίλε με αναγκάζεις να γίνω κάφρος σαν εσένα..? Εγώ όπως και πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας είναι λογότερο κάφροι από σένα αλλά επειδή εσύ έχεις μια εξουσία παραπάνω μας αναγκάζεις να συμμετάσχουμε στο είδος σου?

Όλα αυτά τα αναφέρω εν όψει Ευρωεκλογών..Να δούμε τι θα ψηφίσουμε γιατί εαν σε αυτή την χώρα δεν μπορούμε να παρέχουμε -με την παρούσα κυβέρνηση- τα βασικά αγαθά σε κάθε πολίτη πώς θα υπερασπιστούμε τα εθνικα και κοινα συμφέροντα μας στην Ευρώπη?

Σε ένα σύστημα καπιταλιστικό και δικομματικό έχουμε μια χώρα σε χαώδη κατάσταση και κυρίψς ανθρώπους να ζουν την εξαθλίωση..Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε πορία.
Μην αφήσετε την ψήφο σας να πάει χαμένη..Μην αδιαφορήσετε !! Ούτως ή άλλως η παραλία μπορεί να περιμένει ,το καλό του τόπου όχι…

Έφτασε και πάλι η ημέρα αυτή , η ημέρα ίδρυσης του μπλόγκ αυτού αλλά και μια θλιβερή επέτειος. Αυτά τα δύο γεγονότα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Εις μνήμην του απροσδόκητου αυτού θανάτου ιδρύθηκε το ιστολόγιο αυτό.

Πιο συγκεκριμένα θα σας αναφέρω την ιστορία της Αμαλίας Καλυβινού, καθώς για  αυτήν γίνεται λόγος. Η Αμαλία ήταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να είναι στη θέση της. Κατηγορήκε από ακαδημαϊκούς γιατρούς για ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ και σαν αποτέλεσμα αυτής της διάγνωσης την έβγαλαν τρελή και της χορήγησαν ψυχοφάρμακα.

Η κοπέλα αυτή στερήθηκε πολλά αφού από την πάιδική της ηλικία εείχε φρικτούς πόνους στο πόδι μέχρι που έφτασε τα 25 της χρόνια και ανακάλυψε ότι είχε όγκο στο σημείο όπου πονούσε. Δυστυχώς μέχρι τότε οι γιατροί απλώς την εκμεταλλεύονταν οικονομικώς. Εκείνη δεν δίστασε να τους εκθέσει μέσα από το προσωπικό της ιστολόγιο πόνου στο οποίο περιέγραφε φρικτές αλήθειες.

Πάλεψε με σθένος για το απαραβίαστο δικαίωμα της στη ζωή, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για τον κάθε ένα από εμάς που έχουν εκμεταλλευτεί ή πρόκειται να εκμεταλλευθούν οι γιατροί ζηητώντας φακελάκι. Ένα φακελάκι που δεν χώραγε τον πόνο κανενός ασθενούς. Ένα φακελάκι που δεν μπορούσε να κάνει θαύματα παρά τις κάλπικες υποσχέσεις και ελπίδες που έταζε.

Η  Αμαλία έδωσε τον δικό της αγώνα και η φωνή της εισακούσθηκε. Τα ΜΜΕ της παραχώρησαν το βήμα αλλά αρνήθηκε εξαιτίας της κατάστασης των πνευμόνων της. Βλέπετε, η φωνή της δεν άντεχε τις εντάσεις με αποτέλεσμα  να βήχει μόλις θυμώσει ή σηκώσει λίγο την ένταση της φωνής της. Αντ’αυτού όμως έγραψε το άρθρο “Εξαιτίας σου γιατρέ μου” στο οποίο περιγράφει όλη την εκμετάλλευση που έχει υποστεί αλλά και τα όσα στερήθηκε λόγω της βλακείας των πλείστων γιατρών.

Δυστυχώς, λείπει από κοντά μας εδώ και δύο χρόνια θρηνούμε τον θάνατό της. Στα απανταχού ελληνικά ιστολόγια την 1η Ιουνίου τιμάται η μνήμη της και μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι πολλοί απο εμάς ξεχνάμε τόσο έυκολα. Γιατί αν και σήμερα δεν είναι κοντά μας υπάρχουν ακόμη μικρές Αμαλίτσες, άνθρωποι με προβλήματα και βαριές ασθένειες και το κράτος εξακολουθεί να αδιαφορεί.

Κλείνοντας θα ήθελα να σας προσκαλέσω σε δραστικές κινητοποιήσεις για αλλαγές σε αυτή τη χώρα (κυρίως για μια καλύτερη δημόσια υγεία), που πλέον βρίσκεται στο μάτι του Κυκλώνα. Όπως έλεγε και η ίδια “Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι ο κανόνας…”

Σχόλιο: Όπως λέει και ο Γιωργος Μαργαρίτης σημασία δεν έχει απλά να θυμόμαστε μια ημερομηνία αλλά την όλη ιστορία της Αμαλίας γιατί αυτό είναι το ουσιώδες άλλωστε.