Και ερωτώ:” περιμένουμε και ζουμε εναγωνιωδώς κάποιον να μας συστήσει τι είναι ευτυχία?”
Για να γίνω πιο συγκεκριμένη έχω μια φίλη που την λένε ας πούμε Μαρία και ζει το δικό της παραμύθι! Ξέρετε τα γνωστά, είναι ο πρίγκιπας -λέμε τώρα- πάνω στο άσπρο(που μαρτυρεί την αγνότητα και την τελειότητα)άλογο! Είναι έδώ και ένα χρόνο με ένα παιδί το οποίο είναι τα άκρως αντίθετα με εκείνη… Άσπρο λέει αυτή..Μαύρο εκείνος!
Βέβαια η φίλη μου νομίζει ότι είναι ευτυχισμένη για παράδειγμα μου λέει ότι ναι μεν τρώγονται καθημερινώς αλλά τα προτερήματα του Αντρέα είναι πολλά και αντισταθμίζουν τα ελαττώματά του! Ο Αντρέας για μένα είναι ψιλοκάφρος, και χρησιμοποιώ εδώ την ευγενέστερη λέξη για να τον χαρακτηρίσω! Είναι ΜΠΑΤΣΟΣ με όλη τη σημασία της λέξεως και σε όλες τις απόψεις ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ!
Η Μαρία όμως είναι μια καλή κοπέλα με όνειρα και ιδέες και είμαι σίγουρη για εκείνη ότι θα πάει μπροστά… Στις αρχές νόμιζε ότι είναι ο ΤΕΛΕΙΟΣ άντρας ο άντρας ο ΣΩΣΤΟΣ! Έπλαιε σε πελάγη ευτυχίας και όλα στον κόσμο της περιστρέφονταν και είχαν ως πυρήνα τους τον Αντρέα! Δε λέω ότι ο Αντρέας δεν την αγαπάει αλλά την κάνει και υποφέρει!
Κάθε 2 βδομάδες σχεδόν τρώγονται,μαλώνουν και μονίμως στην ώρα του ημερήσιου καφέ προσπαθούμε ΜΑΤΑΙΑ να της ανοίξουμε τα μάτια.. Και δεν λέω να τις ανοίξουμε τα μάτια επειδή τον αντιπαθούμε αλλά επειδή η ίδια δεν περνάει καλά…Μια μας λέει ότι το καταλαβαίνω ότι δεν ταιριάζουμε και μια μας λέει ότι είναι το ΤΕΛΕΙΟ ζευγάρι!
Δεν ξέρω πια τι να κάνω και πώς να την συμβουλεύσω… πώς εξηγείς σε κάποιον που νομίζει πώς είναι ευτυχισμένος ότι στην πραγματικότητα είναι απίστευτα μίζερος?
Και φυσικά σε κάθε τελειώμα της κουβέντας ,αφού μας τον έχει κατηγορήσει μέχρι αηδίας μας λέει ότι τον αγαπάει κι ότι έχει τόσα προτερήματα που την κάνουν και μένει μαζί του… Τώρα εγώ έρχομαι να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου και να πώ το εξής: “ Κάτσε ρε κοπελιά δεν ξέρεις τι θες ή μου φαίνεται.. εσυ δεν λές ότι είναι έτσι και γιουβέτσι και αλλιώς? Δηλαδή για μια στιγμή να καταλάβω τον θες ή δεν τον θες? Κι αν είναι τόσο τέλειος όσο λες εσύ γιατί θυμώνεις και τσαντίζεσαι κάθε τρεις και λίγο?”
Αυτή η κοπέλα θα χωρίσει έτσι όπως παν τα πράγματα αλλά εγώ απορώ και λέω πρέπει να πιάσουμε πάτο? Πρέπει να φτάσουμε εκει που δεν υπάρχει πιο κάτω για να συνηδειτοποιήσουμε ότι η μόνη διέξοδος είναι προς τα πάνω? Δεν κατηγορώ βέβαια την κοπέλα αλλά παραξενεύομαι είμαι εγώ τόσο ψυχρά λογική ή αυτή είναι τόσο ονειροπόλα?
Κι ας υποθέσουμε ότι δεν χωρίσουν και μένουν μαζι, αφου η ίδια ,όπως λέει, καταπιέζεται! Είμαστε τόσο αναπποφάσιστες εμείς οι γυναίκες? Τόσο ώστε να μην ξέρουμε τι μας γίνεται? Εμείς τα ώριμα όντα , που αποκαλούμε το άλλο φύλο άβουλο και ανίκανο ? Εμείς που είμαστε τόσο τρανές και μπορούμε να κάνουμε τα πάντα και να γίνουμε καλύτεροι από το άλλο φύλο δεν μπορούμε-και είναι εντελώς γελοίο- να τους αποχωριστούμε…
Και κάπου εδώ πρέπει να κλείσω γιατί πολύ κράτησε η φλυαρία… Ναι φτάνεις στον πάτο και κάποια στιγμή θα είμαστε εκεί με σωσίβια και μάσκες έτοιμες να πάρουμε μια βαθιά ανάσα για να βουτήξουμε μέχρι τον πυθμένα και να την τραβήξουμε προς τα επάνω, γι’αυτό είναι οι φίλοι άλλωστε! Όμως το βλέπουμε που πάει το πράγμα από την αρχή, το βλέπουμε ότι οδηγεί προς την καταστροφή γιατί επιμένουμε να κάνουμε την ίδια διαδρομή… Άνθρωπος μετά σου λέει το ανώωτερο από όλα τα όντα!
Η φίλη μου υποφέρει και σταδιακά το πρόβλημά της θα οξύνεται αλλά έχει ανάγκη, πιστεύω ,να ζήσει το παραμύθι να πιστέψει πώς όλα είναι τέλεια, να παραμυθιαστεί! Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθεί αλλά προσέξτε μην προσπεράσει και δεν το πάρετε χαμπάρι!
