Από την πόρτα σαν θα βγω θα δω τον ήλιο στρογγυλό
Και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου
Μια καλημέρα θα σου πω μετά θα φύγω θα χαθώ
Κι ίσως με ξαναδείς μονάχα στ’ όνειρό σου
Γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά
Και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν
Γιατί είμαι αύρα εσπερινή, πνοή καθάρια ζωντανή
Που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν
Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ’χεις κρύψει
Τελικά κόλησες κι εσύ το μικρόβιο τη ποίησης…
Μ’ αρέσουν οι εικόνες σου. Τα λόγια σου τ’ αέρινα και δροσερά…
@ Alex the Walker,
καλέ μου περπατητή δεν εχω κολλήσει το μικρόβιο της ποίησης λυπάμαι αν σε απογοητεύω αλλά το σαράκι της μουσικής έχω… και θα με τρώει συνέχεια μέχρι να το βγάλω προς τα έξω. Είναι τραγούδι του Δημήτρη Παναγόπουλου και με εκφράζει τον τελευταίο καιρό, λάθος μου που παρέλειψα να το διευκρινίσω. Όσο για την εικόνα είναι πίνακας του Βίνσεντ Βαν Γκογκ με τίτλο έναστρη νύχτα.